No tak, znowu zaczęłam od podsumowania. Zarys fabuły wygląda tak: w Londynie mieszka Barbara, emigrantka z Polski. Właśnie straciła w wypadku męża, po jego śmierci zupełnie nie umie się pozbierać, nie wychodzi z mieszkania, prawie z nikim nie rozmawia.
"Rozgrzeszenie" zaczyna się z grubej rury: sceny przemocy, której poddawana jest młoda dziewczyna, wędrują natychmiast do jej znajomych poprzez Snapchata. Stella ma 16 lat, chodzi do szkoły, dorabia w obsłudze kina i z pozoru niczym się nie wyróżnia. Coś jednak musiało sprawić, że znalazła się na celowniku zabójcy.
%20%E2%80%94%20Skala%20(76%25).png)
Na szczęście nie jest to powieść o epidemii ogarniającej świat. To napisana z rozmachem (czasem aż za dużym) historia o tym, co się może stać, gdy ludzie uznają, że pozjadali wszystkie rozumy. William Sandberg, były kryptolog wojskowy, traci chęć do życia po rozstaniu z żoną i po stracie córki. Chce ze sobą skończyć. Nieskutecznie. Ledwo co odratowanego mężczyznę uprowadza organizacja rządowa i wywozi gdzieś w Alpy, żeby zajął się tym, na czym zna się najlepiej, czyli kryptowaniem (tak, wiem, że nie ma takiego słowa) dziwnych zapisków i ludzkiego DNA.
Zbiór pięciu opowiadań, czytanych przez Adama Baumana, prezentują się naprawdę dobrze, pod warunkiem, że jest się w połowie tekstów. Początki są trudne. Końce poniekąd przewidywalne. Za to środki są naprawdę miodne.
Pierwsze opowiadanie, "Tom" lub według innych źródeł "Intrigo", eksploatuje motyw powracającego do domu skruszonego syna marnotrawnego. Powrotu, którego nikt się nie spodziewał, nikt go nie chce ani nie potrzebuje.
Komisarz Huldar zajmuje się sprawą wisielca odkrytego na tytułowym Wzgórzu Wisielców nieopodal Rejkiawiku. Nie wygląda to na samobójstwo, a sekcja zwłok tylko to potwierdza.
Sam, lekarz i wdowiec, poznaje Juliette i zakochuje się w niej (z wzajemnością). Tyle że nie mogą być ze sobą, bo Juliette, niespełniona aktorka, wraca z Nowego Jorku do Paryża, wiza i perspektywy jej się właśnie skończyły. Kobieta wsiada do samolotu, a ten spektakularnie rozpada się w powietrzu na kawałki. To nie koniec historii, to dopiero początek, do Sama zgłasza się wysłannik Drugiej Strony, powikłania się mnożą, mnogość zawijasów fabularnych mnie ukontentowała. Niestety autor przesłodził zakończenie, chcąc za wszelką cenę przekonać czytelników, że szczęśliwych happy endów nigdy za wiele.
Słowiańskie fantasy, wiek XXI, ale Mieszko I nigdy nie przyjął chrztu, w kraju nad Wisłą wierzy się w bogów słowiańskich (albo i nie, przymusu nie ma), a osoby, które chcą zostać lekarzami, zobowiązane są do odbycia rocznych praktyk u szeptuchy, czyli znachorki. Tak właśnie musi uczynić Gosława Brzózka, choć wcale nie ma na to ochoty.
"Kobieta w klatce" to pierwszy tom cyklu "Departament Q". Ten departament to wydział kopenhaskiej policji zajmujący się sprawami sprzed lat, które nie doczekały się rozwiązania. Tu zapikało mi serduszko, bo przypomniałam sobie o komisarzu Erlendurze. Tyle że Erlendur zajmował się takimi sprawami niejako pobocznie, zaś Carl Mørck, szef Departamentu Q, ma zajmować się wyłącznie tym.
Potem okazuje się, że nie, to nie tak, że Fin jest porywczym dupkiem, że jego narzeczona (była) wcale nie zniknęła, a właściwie to nie była jego narzeczona, a jego nowa narzeczona to siostra tej poprzedniej, ale czy na pewno, tego nie wie nikt.
Niepotrzebnie zawikłana historia utknęła we własnym gąszczu. Działania bohatera - spodziewałabym się, że inteligentnego, bo zarabia na akcjach - irytowały mnie chaosem i irracjonalnością. Tak jakby giełda mu zwoje mózgowe wyprostowała.
W całości jestem na nie.
Lektorzy: Maciej Kowalik, Magdalena Schejbal - poprawni, ale nie porywają tłumów.
"Pozwól mi wrócić" B.A. Paris, tłumaczyła
Magdalena Koziej, czyta Maciej Kowalik i Magdalena Schejbal, Wydawnictwo Albatros.
Ponieważ mną trzepie, proszę ewentualnych przyszłych czytelników tej książki, by nie czytali tego wpisu dalej, bo zamierzam dokładnie zdradzić treść książki. Dokładniusieńko jak autor blurba.
Pamiętam tytułowe opowiadanie, o zemście po latach. Na statku wycieczkowym kobieta w średnim wieku zajmuje się zdobywaniem kolejnego męża. Wiadomo, trzeba przeprowadzić staranną selekcję, odrzucić żonatych, z samotnych wyłuskać bogatych, roztoczyć urok i wdzięk, masa roboty.
Po pierwsze: wrzuciłam tę płytkę do odtwarzacza zaraz po książce "Sekret, którego nie zdradzę", gdzie ofiary były okaleczane po śmierci (wydłubane oczy, przestrzelona klatka piersiowa), a "Ofiara bez twarzy" ma na wstępie scenę z osobą, której żywcem odrąbano obie dłonie. To mocno nadszarpnęło moją wytrzymałość psychiczną.
Po drugie: cała ta policja za wolno myśli, wpadłam na rozwiązanie pewnej kwestii dobrych kilka rozdziałów przed całym wydziałem kryminalnym. Zgniewało mnie to.
Po trzecie: lektor, Mariusz Bonaszewski, czyta odrobinę monotonnie. Ponadto ma niski tembr głosu i czytane zdania czasami gubiły mi się w szumie za oknami samochodu. Podkręcanie głośności skutkuje rezonansem i masz babo placek.
Po czwarte: okrucieństwo. Bicie prawie na śmierć, odcinanie dłoni, miażdżenie nóg, wyżeranie twarzy przez szczury, no litości.
Po piąte: nuda. Nudziła mnie ta rozgrywka pomiędzy policją a mordercą, niemrawa, bez polotu i zapału. Nudziły mnie problemy rodzinne głównego bohatera, nudził czarny charakter.
Nie polecam.
"Ofiara bez twarzy" Stefan Ahnhem, tłumaczenie Ewa Wojciechowska, czyta Mariusz Bonaszewski, Marginesy.
Policjanci odkrywają dziwne zależności między ofiarami, łączące anturaż ich śmierci z datami urodzin. Zagłębiając się dalej, docierają do dawnej sprawy molestowania dzieci, przy czym tamte dzieci są już dorosłe, a dwójka z nich to wyżej opisane ofiary. Żeby śledztwo nie było takie proste, autorka wprowadziła wątek poboczny, łączący te śledztwa z matką jednej z kobiet policyjnej ekipy, a dokładniej pani doktor od sekcji. Ta matka jest wielokrotną zabójczynią. O rany, widzicie, co napisałam? Takie to właśnie jest: zawikłane, naciągane, mocno średnie.
Dlaczego tego słuchałam? Dla lektorów! Ewa Abart i Andrzej Ferenc, jak znajdę audiobooka, gdzie te osoby czytają książkę telefoniczną, wysłucham bez namysłu ;)
"Sekret, którego nie zdradzę" Tess Gerritsen, przełożył Andrzej Szulc, czyta Ewa Abart i Andrzej Ferenc, Albatros, 2020.
