"Krzyk morskich ptaków" Adam Nicolson - notka plus konkurs!

"Być może już wiesz, że drzewa potrafią się ze sobą komunikować. Być może poznałeś już duchowe życie zwierząt. Jeśli tak, to czas wyruszyć w niesamowitą podróż z podniebnymi wędrowcami.

Jesteś przekonany, że tylko ludzie wyszukują wiadomości w sieci? Kolonia nurzyków tworzy „informacyjną aureolę” i przekazuje sobie ważne dla przetrwania wskazówki." 

Mam kłopot z tą książką. Czytam ją od grudnia zeszłego roku i jeszcze nie skończyłam. Chyba już nie skończę.
Co tu nie zagrało? Temat przecież jest naprawdę interesujący: książka opowiada traktuje o morskich ptakach, ich życiu, miejscach, gdzie żyją i rozmnażają się, o wędrówkach, odżywianiu się, wreszcie historii. W poprzednim zdaniu skreśliłam słowo "opowiada" i napisałam "traktuje" i chyba nieświadomie odkryłam, co mi tu nie zagrało. Otóż, przyzwyczajona do gawędziarskiego stylu Wohllebena spodziewałam się faktów o morskich ptakach podanych w atrakcyjny, przystępny sposób. Chciałam dowiedzieć się czegoś o ptakach, ale nagle znalazłam się w sytuacji człowieka, który prosi o szklankę wody, a zostaje mu na głowę wylana cała cysterna.