Opowieść o strażaku z przyszłości, którego zadaniem nie jest gaszenie pożarów, a ich wzniecanie. Strażacy tropią ślady literatury, węszą za książkami i wyjeżdżają w teren, gdy tylko otrzymają informacje, że ktoś je posiada. Szlachetny, budzący szacunek zawód jest teraz symbolem ustroju totalitarnego. Obywatele, by nie sprzeciwiali się władzy, nie mogą być zbyt mądrzy. Najlepiej niech wszyscy oglądają błahe programy telewizyjne i nie myślą za dużo.
Diuna nie ma już Paula Muad'diba, ale jest jego siostra Alia, która rządzi na Arrakis. Są dzieci Paula, Leto i Ganima, bardzo młode, ale z pamięcią całych pokoleń wstecz. Jest Jessica, która wycofała się na Kaladan, ale z życia politycznego wcale się nie wycofała. Jest wreszcie Diuna, która bardzo się zmieniła, zgodnie z wizją planetologa Liet Kynesa, i jest teraz zielonym rajem. Tylko czy to dobrze? Bez pustyni nie będzie czerwi, bez czerwi nie ma przyprawy, bez przyprawy nie będzie władzy, a Alia już zdążyła przyzwyczaić się do rządzenia.
Dolina Tęczy to miejsce, gdzie z upodobaniem spędzają czas młodzi mieszkańcy Złotych Iskier, a wkrótce przyłączają się do nic młodzi mieszkańcy probostwa. Nowy pastor, wdowiec z czwórką dzieci, jest typem wiecznego Piotrusia Pana, obdarzonego talentem krasomówczym, więc wiemy już, jak poderwał swoją żonę. Gdy jej zabrakło, tatuś kompletnie odpuścił sobie dzieciątka, a one radośnie (lub nie) chowały się same. Cud, że to przeżyły. Ale co tam, grunt, że wioska miała swojego utalentowanego kaznodzieję.
No dobrze, przeleciałam przez Avonlea i Redmond, gdzie Anne brylowała jako studentka i w końcu dowiedziała się, kogo ma w sercu (nie pamiętam tego tomu w starym tłumaczeniu, ale to nawet lepiej). Szybko przeszłam do "Anne z Szumiących Wierzb" (to pamiętam!), w którym to młode dziewczę pracowało w szkole i boksowało się z klanem Pringle'ów. Piąty tom też pamiętałam, "Wymarzony dom Anne", gdzie się urządzała z mężem i swatała sąsiadkę (Leslie, nie Ewa!) z przystojnym pisarzem.
Do Ziemi zbliża się NOL (niezidentyfikowany Obiekt Latający - pamięta ktoś ten polski akronim funkcjonujący kiedyś w przestrzeni entuzjastów kosmitów?), leci sobie na przestrzał przez Układ Słoneczny i poza tym nie robi nic. Nie reaguje na sondy, nie odpowiada na sygnały, niewzruszony, obojętny kawał metalu leci sobie w kosmosie. No OCZYWIŚCIE, że to rozpala ciekawość ludzi do czerwoności, oczywiście, że chcą się dowiedzieć czegokolwiek o tym obiekcie i to szybko, zanim przeleci i zniknie w pustce.
Bill, młody i silny chłopak, żyjący z matką i bratem na rolniczej planetce gdzieś na uboczu, jest świadkiem defilady wojskowego oddziału rekrutacyjnego. Młody nie ma szans w zetknięciu z doświadczonym wojakiem: trochę alkoholu, zręczna gadka, sprytnie podsuwane przynęty i igła ze środkiem farmakologicznym rozmiękczającym wolę. Bill zostaje żołnierzem i przechodzi tę ścieżkę, co to ją wszyscy znamy z amerykańskich filmów, czyli obóz przygotowawczy i mordercze szkolenie, podczas którego charaktery i kręgosłupy pękają jak suche patyki.
Pat Frank postanowił oswoić ten strach, pisząc książkę, w której urzeczywistnił te obawy - w myśl stwierdzenia, że bardziej boimy się tego, czego nie znamy. Tak. Wyleciały więc te pociski, jedna strona zaczęła, druga odpowiedziała tym samym. Skutek: ćwierć świata rozbita na proszek, ćwierć skażona radioaktywnie, a reszta to zupełnie nie wiadomo, bo i łączność szlag trafił.
Biały Kieł - półwilk, półpies, urodzony w lesie, wychowany (choć bardziej złamany) przez Indian, potem potwornie skrzywdzony przez poszukiwaczy złota z Klondike.
Dziś prezentuję "Nowy wspaniały świat" Huxley'a, jedną z pierwszych antyutopijnych powieści sf, w opracowaniu graficznym Freda Fordhama (to on przygotował też "Zabić drozda").
Z powieścią "Wszyscy na Zanzibarze" Brunnera nie szło mi zbyt łatwo. Początkowe rozdziały dużo wymagają od czytelnika. Krótsze, dłuższe, różnią się mocno formą od tego, co czytałam ostatnimi czasy. Przez pół książki borykałam się z wrażeniem chaosu i kilka razy chciałam przerwać czytanie. Rzeczywistość, która pojawiała się przede mną w tych urywanych migawkach, była zdeformowana, dziwna i obca - choć przecież Brunner opisywał rzeczywistość XXI wieku.
Jeden z jej najlepszych cykli jest właśnie wznawiany przez wydawnictwo Znak - chodzi o powieści z lordem Peterem Wimseyem, postacią bardzo charakterystyczną i uzdolnioną dedukcyjnie. Pierwszy tom cyklu to właśnie "Trup w wannie". Jak do tego doszło, że lord rozwiązuje zagadki kryminalne, autorka przemyca w zamieszczonej na końcu powieści biografii Petera Wimseya autorstwa jego wuja, Paula Austina Delagardie. Nie omijajcie tego, to fascynujący dokument!
