Rudger i Walter, bracia, mieszkają razem, dzieląc nie tylko przestrzeń, ale i obowiązki. I nagle pragną mieć coś, co ich trochę wyręczy w tym i owym. Tak powstaje Dinks, urządzenie zasilane energią słoneczną, które dużo potrafi zrobić, a jak nie potrafi, to się nauczy. I robi tak wiele, że bracia mają go serdecznie dość i chcą go wyłączyć.
Do Ziemi zbliża się NOL (niezidentyfikowany Obiekt Latający - pamięta ktoś ten polski akronim funkcjonujący kiedyś w przestrzeni entuzjastów kosmitów?), leci sobie na przestrzał przez Układ Słoneczny i poza tym nie robi nic. Nie reaguje na sondy, nie odpowiada na sygnały, niewzruszony, obojętny kawał metalu leci sobie w kosmosie. No OCZYWIŚCIE, że to rozpala ciekawość ludzi do czerwoności, oczywiście, że chcą się dowiedzieć czegokolwiek o tym obiekcie i to szybko, zanim przeleci i zniknie w pustce.
 |
| Fot: paper-project.pl |
Bill, młody i silny chłopak, żyjący z matką i bratem na rolniczej planetce gdzieś na uboczu, jest świadkiem defilady wojskowego oddziału rekrutacyjnego. Młody nie ma szans w zetknięciu z doświadczonym wojakiem: trochę alkoholu, zręczna gadka, sprytnie podsuwane przynęty i igła ze środkiem farmakologicznym rozmiękczającym wolę. Bill zostaje żołnierzem i przechodzi tę ścieżkę, co to ją wszyscy znamy z amerykańskich filmów, czyli obóz przygotowawczy i mordercze szkolenie, podczas którego charaktery i kręgosłupy pękają jak suche patyki.
Szkoda, że nie opisuję opowiadań na blogu, zorientowałabym się wcześniej, że ten motyw pojawił się w opowiadaniu z antologii "Harde baśnie", nominowanym także do nagrody Zajdla. Wszystko mi się spięło, mogłam czytać dalej.
Pat Frank postanowił oswoić ten strach, pisząc książkę, w której urzeczywistnił te obawy - w myśl stwierdzenia, że bardziej boimy się tego, czego nie znamy. Tak. Wyleciały więc te pociski, jedna strona zaczęła, druga odpowiedziała tym samym. Skutek: ćwierć świata rozbita na proszek, ćwierć skażona radioaktywnie, a reszta to zupełnie nie wiadomo, bo i łączność szlag trafił.
