"Aksamitne pazurki" E.S. Gardner (bo lubię Masona)

Rozochocona znakomitym (moim) odbiorem "Sprawy świetlistych śladów" sięgnęłam czym prędzej po inną książkę tego autora, jedną z niewielu o tytule bez słówka "sprawa".
Do Perry'ego Masona trafia klientka, Ewa, kobieta gładka i sprytna (Della od razu czuje do niej antypatię), która zleca adwokatowi ukrycie jej romansu ze znanym politykiem. Na dzień dobry ukrywa swoje prawdziwe nazwisko, zostawia za to namiary do człowieka  z gazety. Gazeta, słynny, plotkarski brukowiec, chce wywlec jej romans na wierzch, a Mason ma temu zapobiec. Okazuje się, że właścicielem tej właśnie gazety jest mąż Ewy, co zdecydowanie komplikuje sprawę, bo Ewa nie miała o tym pojęcia.
Jak widać, tajemnica tajemnicę pogania, napięcie rośnie,  a jak już urośnie jak trzymane w cieple ciasto drożdżowe, następuje wielkie bum i mamy trupa.
Ewa staje się podejrzaną, a Perry Mason podejmuje się jej obrony, chociaż ta kobieta wrednie i perfidnie rzyca na niego podejrzenia, kłamiąc mu w dodatku w żywe oczy - to trzeba mieć tupet, no. Della jest na nią wściekła. Fajnie się czyta o takiej Delli - bezgranicznie wiernej i oddanej sekretarce, zresztą, nie tylko sekretarce, kontakty pomiędzy Dellą a Perrym z pewnością wykraczają poza służbowe - kiedy jak prychająca kotka gotowa jest wydrapać oczy Ewie.
Nie wydrapuje, bo Mason trzyma ją za łapki. Ewę też, bo ma ostre pazurki, choć w aksamitnych rękawiczkach. I, do licha, wciąż staje w obronie tej nieznośnej kobiety!
Ostatecznie jak zwykle odnosi zwycięstwo, prawda triumfuje, a złoczyńca ponosi karę. To takie krzepiące.

Powyższe wcale nie jest recenzją. To opis dla mojej zawodnej pamięci, która już kiedyś miała do czynienia z "Aksamitnymi pazurkami", ale się tego faktu stanowczo wyparła. Toteż proszę, tu zamieszczam dowód.

Ocena: 4/6.

Tom 1 cyklu.

"Odd i Lodowi Olbrzymi" Neil Gaiman (szybko się czyta)

Gaiman jest ciekawym autorem, bardzo różnorodnym. Rysuje komiksy, pisze dla dorosłych, młodzieży, a "Odd" przeznaczony jest dla dzieci, tych odrobinę starszych - choć tak naprawdę to historia dla każdego. Baśnie i bajki i legendy i mity można i powinno się czytać w każdym wieku.
To historia o tym, jak mały chłopiec Ogg wybiera się w podróż do świata bogów, tych nordyckich, a konkretnie do Asgardu. oj, wcale nie dlatego, że chce, po prostu ma dobre serduszko i pragnie pomóc wygnanym bogom (Odyn, Thor i Loki) odzyskać swoją krainę. No dobra, ma również osobiste powody - ma już dość zimy, która trwa nadspodziewanie długo, a która ma ponoć nie ustąpić, dopóki Lodowi Olbrzymi trzymają w szachu bogów.
Ponieważ Odd jest takim gaimanowskim prostodusznym dziecięciem (takim naszym najmłodszym synem Jasiem z bajek o żywej wodzie), udaje mu się osiągnąć cel. I do tego jakoś tak prosto, niby bez wysiłku... chociaż z pewnością sporo go to kosztowało.
To bardzo spokojna narracyjnie książeczka, idealna do czytania dzieciom na dobranoc.
Obrazki już nie są takie spokojne, Irek Konior ma ostrą, wyrazistą kreskę, a jego postacie prawie nikną w ilustracjach.

Ocena: 4,5/6.

"Najgłupszy anioł" Christopher Moore (ale kicha)

Po "Baranku" byłam pełna optymizmu co do pozostałych pozycji tego autora, toteż bez wahania sięgnęłam po "Najgłupszego anioła". No i to był błąd. I wcale nie chodzi mi o to, że to jest zła książka, tylko że to książka kompletnie nie dla mnie.

Anioł nie grzeszący rozumkiem, za to wyglądający jak superbohater kina akcji, zostaje zesłany czy tam powołany na Ziemię, by naprawić swój błąd sprzed dwóch tysięcy lat. rzeczona naprawa ma polegać na tym, że anioł spełni życzenie dziecka, wybranego... eee... dowolnego dziecka. Jakie się akurat napatoczy aniołowi.
Problem polega na tym, że to konkretne dziecko widziało, jak ktoś łopatą zatłukł Mikołaja (swoją drogą, w Ameryce przed świętami jest stanowczo za dużo Mikołajów) i bardzo by chciało, żeby ów Mikołaj ożył. Anioł spełnia życzenie i Mikołaj wstaje z martwych, a wraz z nim wstaje cały cmentarz (anioł nie zawracał sobie głowy precyzją) - wesoła gromadka żywych trupów rusza na miasteczko, by wysysać mózgi mieszkańcom. Mieszkańcy, przywiązani do swoich mózgów, stawiają opór i tak dalej.
Nie lubię horrorów. Bywa. Niestety, wiąże się to z tym, że nie lubię horrorowatych komedii. Przyszły mi na myśl filmy Tarantino: "Death Proof" świetny, a pastisz kina żywych trupów "Planet Terror" mnie odrzucał. To kwestia mojego osobistego podejścia. Trudno.

Ocena: 1,5/6.

"Rubio" William Wharton (nieźle mną potrząsnął)

Swego czasu zaczytywałam się Whartonem. To przez "Ptaśka", po którego sięgnęłam za namową koleżanki, a który zachwycił mnie magią, ukrytymi pragnieniami i niedopowiedzeniami. Potem były inne jego książki, regularnie pożyczane od tejże koleżanki, a po spotkaniu z autorem we wrocławskim empiku, gdzie podpisywał swoje utwory - zaczęłam kupować własne egzemplarze. Jak to było do przewidzenia, po pewnym czasie nastąpił przesyt, miałam już dość charakterystycznej, pierwszoosobowej narracji i drobiazgowych opisów wszelkich wykonywanych czynności i porzuciłam Whartona na długo. Dopóki całkiem niedawno sięgnęłam po audiobooka "Rubio". Narracja ta sama, drobiazgowe opisy są, a jakże, ale oprócz tego dostałam też piękną i okropną historię miłosną.

Rubio to Amerykanin, który po rozwodzie trafia do Hiszpanii i postanawia tam się osiedlić. Kupuje zrujnowany dom na uboczu, remontuje go własnymi siłami, kopie studnię, by mieć wodę, buduje wiatrak, by mieć elektryczność - słowem, stwarza sobie nader wygodny i przytulny zakątek praktycznie od podstaw. Pracując ciężko i niezmordowanie, znajduje jednak czas, by zaprzyjaźnić się z jedną hiszpańską rodziną. Głową rodziny jest senor Ramos, fryzjer, mieszkający z żoną i dwiema córkami w miasteczku. Rubio jest zapraszany do państwa Ramos na kolacje, potem rewanżuje się zaproszeniem i tak to się jakoś kręci.

I oczywiście ten facet rozkochuje w sobie śliczną, młodziutką, siedemnastoletnią Dolores Ramos. Była zaręczona z młodym Hiszpanem i czekała, aż ten wróci z wojska - ale zerwała zaręczyny, bo zakochała się w Amerykaninie! Piszę to tonem pełnym potępienia i nagany - nie mam nic przeciwko miłości, a ci dwoje naprawdę się kochają - a w miłości najważniejsze jest, by nie krzywdzić drugiej osoby. A Rubio najpierw dał Dolores prawie niebo na ziemi, a potem skrzywdził tak, że bardziej nie można.

Och, wytelepała mną ta książka. Najpierw sielskie obrazki życia w małej mieścinie w Hiszpanii, potem  cudne, rozerotyzowane opisy miłości fizycznej, a potem łup, obuchem w łeb, straszliwy dramat. I te wolty, które autor wyprawia z czytelnikiem, dając mu złudne nadzieje na chwilę. Niech go diabli, tego Whartona! Umie przykuć do książki.

Nie dajmy się omamić tym wszystkim pozycjom typu: "rzucił pracę w korporacji, kupił dom w Prowansji, macał pomidory na targu i był szczęśliwy" - tam zawsze czai się coś pod podszewką.

Ocena: 5/6.

Słówko o lektorze: rasowy aktor, dykcja bezbłędna, ale za bardzo wyodrębnił z tekstu senor Ramosa.

Ktoś powinien mnie trzymać za łokcie, gdy wchodzę do księgarni

Jakiś czas temu, spojrzawszy na półkę i odkrywszy, iż mam nie przeczytane 23 pożyczone książki, a obok leży stos własnych, też nie przeczytanych (12 sztuk), poczyniłam pewne postanowienie: nie kupować żadnych nowych książek, dopóki nie przeczytam choćby tych pożyczonych! 
Ale dziś musiałam wejść do księgarni, żeby kupić książkę dla bratanicy w prezencie. No i mam słabą silną wolę, bo mnie wwiało w pobliże półki z audiobookami, a tam wypatrzyłam "Służące", takie zachwalane w blogosferze. No i przepadło.

Seniuk, Gruszka, Guzik - nie mogłam się oprzeć, Seniuk znakomicie czyta, miałam już okazję słuchać. 

Poza tym mam okres lekturowego miotania się. Wzięłam "Pokój na Itace" Marai - coś mi nie pasuje, odłożyłam. Bralczyka "Mój język prywatny" jest świetny, ale w malutkich dawkach. Kobyliński! - myślę sobie, będzie dobry, biorę "Zbrojnego psa" - ale też coś nie tak, sama nie wiem co. Ech, no to może Mendoza i jego "Pomponiusz"? No i zaczęłam, tym sposobem mam pozaczynane kilka książek, żadnej na porządnie. 

"Sprawa świetlistych śladów" E.S.Gardner (chyba znacie Masona, co?)

To zawsze zaczyna się tak, że do biura Perry'ego Masona przychodzi klientka i prosi o pomoc. W tej książce też, klientką jest Nancy - dziewczyna pracująca jako prywatna pielęgniarka, a pomoc jest potrzebna, bo dziewczyna upiera się, że jej podopieczna (kobieta z urazem kręgosłupa po wypadku samochodowym) jest narażona na niebezpieczeństwo. Mianowicie mąż czyha na życie i pieniądze biednej chorej kobiety, wybierając jako narzędzie zbrodni tabletki, które ma podać chorej właśnie pielęgniarka.
Perry Mason bierze tę sprawę, po czym okazuje się, że tabletki schodzą na drugi plan, Nancy bowiem zostaje oskarżona o kradzież biżuterii z domu pracodawcy. Przyłapano ją, wykorzystując fluoryzujący proszek, który zostawia ślady na palcach widoczne w świetle UV. Oczywiście adwokat doprowadza do tego, że pielęgniarka zostaje uniewinniona i gdy czytelnik zastanawia się, gdzie w tym wszystkim jest jakaś intryga prawdziwie kryminalna, czyli z uczciwie, porządnie martwym trupem - rozpętuje się prawdziwa burza wydarzeń.
Do chorej pani domu przyjeżdża rodzina (siostra i brat z żoną), nagle pojawia się odręcznie pisany testament wydziedziczający wyrodnego męża, tuż po jego napisaniu testatorka zostaje otruta arszenikiem (swoją drogą, cóż za archaiczny i niewygodny środek, skoro po jego zażyciu agonia trwa parę godzin i zdarzyć się może, że ofiara w przedśmiertnych mękach wycharczy nazwisko truciciela...), a oskarżona o morderstwo zostaje jej siostra!
Mason podejmuje się jej obrony, dokopuje się do drugiego dna, czyli sekretu męża, ale cóż z tego, skoro prokuratura ma niezbity dowód, a świetliste ślady po tym nieszczęsnym proszku wciąż pałętającym się po domu odgrywają niebagatelną rolę.
Zakończenie jest zaskakujące - takie lubię, a śledzenie, jak do tego doszedł nasz bohater Perry Mason, z nieocenioną Dellą Street u boku i Paulem Drake za plecami, jest czystą przyjemnością.
No i ten lektor - Roch Siemianowski - sprawia, że książkę słucha się wyśmienicie.

Ocena: 4/6.
Tom 37 cyklu.

"Czarnoksiężnicy" antologia o magii i magach i ogólnie magiczna

Zbiory opowiadań ciężko się opisuje. Bo tak: trzeba by rzec co nieco o treści, potem o stylu, czy się podobało, dlaczego, a może coś nie grało; no i zanim się człowiek na dobre rozpędzi, już trzeba zmieniać temat na następne opowiadanie.
Ale to tylko zaraz po przeczytaniu, bo gdy się nieco odczeka, to w pamięci zostają tylko te opowiadania, które coś w sobie mają. Właśnie - to znakomity test, wziąć spis treści i patrząc na niego, jakie się ma wrażenia. Tylko bez podglądania!
No to zaczynamy:
- "Nagrobek czarownicy" Neil Gaiman - to akurat zapamiętałam, bo znałam już wcześniej z "Księgi cmentarnej" i kojarzyłam chłopca mieszkającego na cmentarzu i pozostającego pod opieką jego mieszkańców.
- "Ostrokrzew i żelazo" Garth Nix - ciekawe sięgnięcie do historii Brytów i ciekawe podejście (z innej strony) do legend arturiańskich.
- "Barwna wizja" Mary Rosenblum - no właśnie, nie pamiętam. Czy to nie o tej dziewczynce, co słyszała dźwięki na kolorowo?
- "Nieskazitelny Rubin" Kage Baker - hm.
- "Ptasia opowieść" Eoin Colfer - no nie, bez zaglądania nie wiem!
- "Prześlizgując się bokiem przez wieczność" Jane Yolen - treści nie kojarzę, ale zwróćcie uwagę na cudownej piękności tytuł.
- "Ręce obcego" Tad Williams - autora bardzo lubię, ale to wszystko, co mogę powiedzieć.
- "Dzień Nadania Imienia" Patricia A. McKillip - a tu odwrotna sytuacja, autorkę źle kojarzę (po jej "Mistrzu zagadek z Hed"), a opowiadanie o dziewczynce uczącej się w szkole magii, a która nie chce odciążyć swojej matki w obowiązkach, zapamiętałam bardzo dobrze. Pewnie dlatego, że matka jest w ciąży, a w domu pełno jest energicznego czterolatka, brata dziewczynki.
- "Żona Zima" Elizabeth Hand - a to cudowne opowiadanie o miłości, przyjaźni, przyrodzie, kamieniach i magii. Piękne!
- "Diorama Krain Piekielnych, czyli dziewiąte pytanie diabła" Andy Duncan - długie tytuły mają tę zaletę, że gdy się je czyta, ma się czas na przypomnienie treści, czyli historii dziewczynki przechodzącej przez obraz (jak Alicja przez lustro) i spotykającej po drugiej stronie czarownicę, duchy, upiory i diabła.
- "Taniec w Barrens" Peter S. Beagle  - myślę usilnie i myślę, ale nic.
- "Kamienny człowiek" Nancy Kress - to samo.
- "Zaklęcie Mantykory" Jeffrey Ford - hm, czy tam było coś o jednorożcach?
- "Zinder" Tanith Lee - to opowiadanie powinno mieć inny tytuł, ale jaki, skoro Zinder to imię głównego bohatera, za dnia pokraki, w nocy księcia i wielkiego czarodzieja. Sama idea opowiadania jest dla mnie sporym zaskoczeniem, przeważnie nadprzyrodzone moce wykorzystuje się, by polepszyć byt sobie i innym. Czasem tylko sobie. A Zinder polepsza tylko innym.
- "Billy i czarodziej" Terry Bisson - trudno o bardziej trywialny tytuł, prawda?
- "Magycy" Terry Dowling - czyli nie magicy, a Magycy, cóż, zapewne to jakaś zasadnicza różnica...
- "Magiczne zwierzę" Gene Wolfe - autora znakomicie pamiętam ("Cień kata", "Rycerz"- krwi mi trochę napsuł), ale opowiadanie przeszło bez echa.
- "Ojciec kamienia" Orson Scott Card - to pamiętam bardzo dobrze, bo motyw młodego człowieka obdarzonego samorodnym talentem występuje przecież w słynnej "Grze Endera". Tyle że tu mamy nieco inną rzeczywistość, typową dla czarodziejów czerpiących siły z natury.

Reasumując: warto zapamiętać nazwiska: Garth Nix, Elizabeth Hand, Tanith Lee.

Ogólna ocena wysoka: 5/6 - mimo tylu opowiadań puszczonych w niepamięć. Bo czytało się znakomicie, bo lubię fantasy, bo w końcu nie mam obowiązku zapamiętywać wszystkiego, co mi przez oczy przeszło, bo wysoko cenię samą przyjemność czytania.

"Azyl" William Faulkner (trudna książka)

To przez pana Paszylka sięgnęłam po tę książkę - pisał o niej w swoich "Książkach zakazanych".
Trudno mi się ją czytało - to powieść wymagająca uwagi i skupienia od czytelnika, czyli więcej czasu niż pięć minut pomiędzy jedną a drugą czynnością współczesnej kobiety. No cóż, brakowało mi tego, ale książkę przeczytałam, a po jej skończeniu zastanawiałam się, czy mi się podoba, czy nie. To intrygująca pozycja i trudno mi ją opisać.

Para młodych ludzi po tym, jak ich samochód uległ wypadkowi, trafia do domu bimbrowników. On przyłącza się do pijackiej biesiady, ona, czując, że grozi jej niebezpieczeństwo, próbuje się stamtąd wydostać za wszelką cenę. Szuka pomocy u mieszkanki domu, kobiety z dzieckiem, u swojego chłopaka, ucieka, ukrywa się, wraca, barykaduje gdzieś na strychu czy w komórce. Jak oszalałe ze strachu zwierzątko.
Późniejsze wydarzenia są mroczne, zawikłane, pełne strachu i zamętu.
O szczegółach dowiadujemy się z relacji różnych osób, ba, czasem nie dowiadujemy się wcale, tylko musimy się ich domyślać. Bo też te relacje to wcale nie relacje, tylko poszarpane, chaotyczne zdania, strzępy opowieści.

Ktoś tam kiedyś napisał mądrze o prozie Faulknera, że to zapisany strumień świadomości, dość trudny w odbiorze i ja się z nim zgadzam. Ale dobrze, że udało mi się zapoznać z Faulknerem i jego "Azylem".
Zapamiętam młodą dziewczynę, jej oprawcę Wytrzeszcza, kobietę z dzieckiem, adwokata, który uciekł od żony, bo nie mógł znieść krewetek, zapamiętam też pożar więzienia i tę cholerną kukurydzę.

Może poszukam kiedyś filmu.

"Wiedźma z Wilżyńskiej Doliny" Anna Brzezińska (powrót Babuni Jagódki)

Anna Brzezińska przedstawiła nam kolejną porcję opowieści o Babuni Jagódce - czarownicy z Wilżyńskiej Doliny. Przypomnę, że wbrew pieszczotliwej nazwie Babunia wcale nie jest dobrotliwą staruszką, tylko wiedźmą, czasem złośliwą, czasem znudzoną życiem, czasem wredną, czasem zaciekawioną - ale nigdy po prostu dobrą.

Nawet wtedy, gdy wydaje się nam, czytelnikom, a takoż i samej Babuni, że rzucone czary są pozytywne, hm, zaraz, przesadziłam, raczej mało negatywne i takie... ymm... gładkie, to w ostatecznym rozrachunku zawsze mamy jakąś krzywdę czy płacz, nie zawsze w pełni zasłużone.

Toteż te opowieści na pewno nie są bajeczkami z morałem, że zła macocha trafia do gara, a brzydkie kaczątko za swoją pracowitość zostaje kopciuszkiem (czy jakoś tak). I to mi się właśnie w nich podoba, ta niejednoznaczność, jak w życiu. Brak czerni i bieli, a cała gama szarości. Plus tęcza, no oczywiście.

Nie będę streszczać opowiadań zawartych w tym tomie; uważam, że jeśli ktoś czytał już "Opowieści z Wilżyńskiej Doliny", to i po "Wiedźmę" sięgnie, a ja gwarantuję, że się nie zawiedzie.

Chciałam jeszcze tylko dodać, że w przedziwny i tajemniczy sposób autorka odsłoniła mi co nieco z przeszłości wiedźmy. Jakby wiatr na chwilę uniósł zasłonę, a tam za nią inny świat, inna Babunia, inne niebo... ale sekunda mija i zasłona opada z powrotem, a ja zostaję z powidokiem odtrąconej bogini pod powiekami.

"Dożywocie" Marta Kisiel (kocham Lichotkę!)

Willę Lichotkę i jej mieszkańców witałam jak starych dobrych znajomych. Marta Kisiel zresztą przypomniała mi ich, bo pierwsze opowiadanie z książki jest tym ze zbioru "Kochali się że strach" - czyli jak to się wszystko zaczęło.
Z radością ponownie pojawiłam się w drewnianej willi z wieżyczką, przywitałam się z Lichem, aniołkiem uczulonym na własne piórka (myślałam o elektrycznym depilatorze w prezencie świątecznym, ale jednak pęseta lepsza), z wielomackowym Krakersem mieszkającym w piwnicy i z paniczem Szczęsnym wiecznie smętnym. Z Konradem się nie witałam, bo on był tak zaaferowany nowym domem, jego mieszkańcami, swoją pracą itd - że chyba nawet by mnie nie zauważył. Zresztą trochę byłam na niego za to zła, bo on najwyraźniej nie docenia mieszkańców Lichotki!
A przecież aniołek jest taki dobroduszny, czyściutki i porządny, Krakers potrafi zdziałać cuda w kuchni, kotka grzeje w nocy, no, tylko panicza trzeba wołami ciągnąć do jakiejś pożytecznej roboty. Konrad zaś jest wiecznie zły, zawalony pracą, zajęty przepychankami ze swoją agentką literacką, skrzywiony...
Na szczęście to się zmienia, wszyscy stają się jedną wielką rodziną i razem stawiają czoła przeciwnościom losu, a tych jest niemało: cruellowata agentka literacka, moherowa trójka z hasłem "uwolnić aniołka" na ustach, leśni ekolodzy, a przede wszystkim wredny, paskudny, krwiożerczy, podstępny i niewychowany różowy królik.
Autorka mistrzowsko rozegrała zakończenie, wyciskając mi niemalże łzy z oczu. Jakże to, wszystko tak dobrze szło i nagle taka strata? Och! Nie napiszę nic więcej.

Zakochałam się w Lichotce od pierwszego wejrzenia i ta miłość trwa. Polecam, zachęcam, czytajcie!