30 dni z książkami - Dzień 17 - Książka, którą sfilmowano i zrobiono to źle

Na szczęście tu już nie ma przymiotnika "ulubiona", dzięki czemu mogę z czystym sumieniem i niezachwianym przekonaniem wymienić "Wiedźmina". Taka spieprzona ekranizacja to wyjątkowa rzadkość.

30 dni z książkami - Dzień 16 - Ulubiona książka, którą sfilmowano

I tu miałam pewien problem, bo jak zaczęłam myśleć o książkach i filmach, okazało się, że często nie pamiętam, co było pierwsze dla mnie, książka czy film.
Jeśli przyjąć zasadę, że pierwsza ma być książka, to z żalem muszę wykluczyć mojego ukochanego "Władcę pierścieni" i "Blade runnera", jak również "Dom duchów" czy "Imię róży" czy jeszcze mnóstwo innych.

Zostaje nieśmiertelna "Ania z Zielonego Wzgórza", "Persepolis", "Wierność w stereo" oraz "Dzień Szakala".

Wybieram "Dzień Szakala".

 

"Reading is cool" wg Agnes

Kolejny dzień z książkami przesuwam, bo się muszę nad nim zastanowić, tymczasem zamieszczam odpowiedzi na pytania, które mi zadała Agata Adelajda w łańcuszku :)

O jakiej porze dnia czytasz najchętniej?
Nie mam ulubionej pory, jak się ma dwójkę dzieci, to się wyrywa każdy wolny kawałek dnia. I wyrywam. Ale właściwie mogę powiedzieć, że jest ulubiona okoliczność: spacery z Marianką i audiobook w uszach.

Jaki rodzaj książek najchętniej czytasz?
Fantastykę, szczególnie s-f.

Jaką książkę ostatnio kupiłaś/dostałaś? 
Jednocześnie przyszły dwie. "Trzynasta opowieść" Diane Setterfield, efekt wymiany na biblionetce, oraz prezent od  Charliego: "Uwikłanie" Zygmunta Miłoszewskiego.

Co czytałaś ostatnio?
Czytałam i przeczytałam, czy czytałam, ale jeszcze nie skończyłam? Jeśli to pierwsze, to "Piaskowa Góra" Joanny Bator w wersji audio, a jeśli drugie, to "Pieśni dalekiej ziemi" Clarke'a.

Co czytasz obecnie?
Ha, tak to jest, jak się czyta i odpowiada nie patrząc ciut do przodu. Więc "Pieśni..". A w słuchawkach najnowsza Marinina "Za wszystko trzeba płacić" (egzemplarz recenzyjny z Biblioteki Akustycznej).

Używasz zakładek czy zaginasz ośle rogi?
Zakładki, oczywiście! Plus moje ulubione samoprzylepne karteczki do zaznaczania ciekawych fragmentów.

E-book czy adiobook?
Audiobook, zdecydowanie. Do e-booków nie mam czytnika.

Jaka jest Twoja ulubiona książka z dzieciństwa?
To łatwe, proszę klik. Czyli "Dzieci z Bullerbyn".

Którą z postaci literackich cenisz najbardziej?
Pirxa i Anię Shirley.   


Do zabawy zapraszam trzy pierwsze osoby, które dopiszą komentarz pod tą notką! :) 

A tymi osobami są:
- guciamal
- TomekSzymek
- Książkozaur

30 dni z książkami - Dzień 15 - Ulubiona książka traktująca o obcych kulturach

Myślałam z początku o Cejrowskim, bo nieźle pisze, ale mimo wszystko to bardziej showman niż pisarz. A Fiedler jest sympatyczniejszy. I pisze w ciekawy sposób, bardzo lubię jego książki, a najbardziej chyba "Gorąca wieś Ambinanitelo" - o Madagaskarze, który miał być polską kolonią.

"Al Hakima" Claudie Fayein - poznałam tajemnice haremu!

Książka z własnej półki, jedna z tych, co to pobrane z podaja nie świecą nowością i nie przyciągają wzroku. Coś musi się stać, żeby po nie sięgnąć, w tym przypadku była to wizyta mamy, która wypatrzyła ją na regale i wzięła do czytania. po czym zostawiła na wierzchu, z komentarzem, że wcale udane.

Zaczęłam czytać i na dzień dobry zgrzyt - oczy mi zaprotestowały. Ponad czterdziestoletnie strony uczciwie już pożółkły, a do tego drobna czcionka, ach, ta oszczędność papieru w zamierzchłych czasach. O rany, jak to się źle czyta, niewygodnie, pomyślałam. No ale skoro mama dała rade, to i ja dam. Tyle że mama wspomagała się okularami do czytania, a ja niczym. Dałam radę!

Książka ma ciekawy podtytuł "Poznałam tajemnice haremu" - przyciągający, obliczony na zainteresowanie czytelników. Dziś to by było na okładce wielką czcionką i jaskrawymi literami, prawda?

Claudie Fayein to francuska lekarka, która wyjeżdża pracować do Jemenu, na kontrakt. Jej książka jest relacją z pobytu w Jemenie, naprawdę szczegółową i bogatą. Autorka pisze o wszystkim: o podróży; o tym, jak się w Jemenie mieszka; że trzeba mieć tłumacza nie tylko ze względu na barierę językową, konieczny jest też powóz z woźnicą; o ważnych ludziach, z którymi należy się poznać i utrzymywać dobre stosunki; o szpitalach, gdzie brakuje leków, ale nie brakuje chorych; o zwyczajach, obyczajach, religii, małżeństwach, o zabytkach, o haremie (ale bez pikantnych szczegółów).  Czyli rzeczywiście o wszystkim, czego doświadczyła, co widziała, słyszała i czuła. Szkoda, że całość nie jest ilustrowana zdjęciami, Fayein przyznaje, że robiła ich całkiem sporo.

Muszę bardzo pochwalić to, że autorka ustrzegła się przed manierą wyższości Europejczyka nad nie-Europejczykami. Nie ocenia, nie osądza, przyjmuje do wiadomości to, że różnice kulturowe istnieją i tyle. A jeśli już osądza, to nie kulturę, a ludzkie przywary i wady. Jak choćby to:
"Miałam więc wygłosić formalny wykład o regulacji urodzin. [...] Wiedziałam, że nie dostanie się tu krążków anglosaskich. Więc metoda Ogino?Dzięki stosowaniu jej Francji przestało niewątpliwie zagrażać wyludnienie. Ale kobiety tutejsze, mając do dyspozycji beit et me, mogłyby z łatwością stosować odpowiednie przepłukiwania. Wyjaśniłam więc moim słuchaczkom, na czym rzecz polega... ale niewiasty nie były wcale zachwycone. Przeciwnie, okazały wyraźną niechęć i rozczarowanie. To kłopotliwy zabieg, zbyt męczący dla leniwej kobiety Wschodu!" [1].

Czasem trafiałam w tekście na coś, co uderzało trafnością spostrzeżeń:
"Przydzielono mi w szpitalu jako pomocnicę młodą Francuzkę, która przeszła na wiarę mahometańską i przyjęła imię Nażiba. Mieszkała w Sanie od niedawna. Przyjechała tu, nie chcąc rozłączyć się ze swoim mężem, robotnikiem arabskim, który zatęsknił za ojczyzną. Takie sprawy zawsze źle się kończą i Nażiba była nieszczęśliwa"[2].
Ha, no proszę, pewne rzeczy się nie zmieniają, ileż to już książek napisano na ten temat, poczynając od "Tylko razem z córką". Tragedie w mieszanych małżeństwach były, są i będą.

A propos tragedii:
"Niespodziewanie doniesiono mi o śmierci dziecka. Jeszcze w przeddzień było zupełnie zdrowe. Ale ciotka, która się nim opiekowała, musiała wrócić do roboty. Trudno jej pogodzić pielęgnację noworodka z pracą w książęcym domu. Więc maluch umarł"[3].
Przeczytałam te pięć zdań, zatrzymałam się, przemyślałam je sobie i mowę mi odebrało na dłuższą chwilę. 


---
[1] "Al Hakima" Claudie Fayein, przełożyła Julia Matuszewska. Iskry 1967, s.197
[2] Tamże, s.112
[3] Tamże, s. 125

30 dni z książkami - Dzień 14 - Książka, która powinna się znaleźć na obowiązkowej liście lektur w szkole średniej

To wyjątkowo proste. W żadnym stopniu nie czuję się upoważniona do wyboru lektur, więc żadnej książki nie podam. :)

30 dni z książkami - Dzień 13 - Najukochańsza książka z dzieciństwa

Mnóstwo mam takich.

"Fortele Jonatana Koota" Janusza Przymanowskiego, "Wakacje w Borkach" Jadwigi Korczakowskiej, "Dziadek do Orzechów" E.T.A. Hoffmanna, "Chatka Puchatka" A.A. Milne'a, "Najmilsi" Ewy Szelburg-Zarembiny, "Puc, Bursztyn i goście" Jana Grabowskiego, "Przygody Filonka Bezogonka" Gösty Knutssona, "Mała zła czarownica" Václava Čtvrteka, "Gelsomino w Krainie Kłamczuchów" Gianniego Rodari....

Ale ta najukochańsza z najukochańszych to "Dzieci z Bullerbyn" Astrid Lindgren.

30 dni z książkami - Dzień 12 - Książka, która tak wycieńczyła Cię emocjonalnie, że musiałaś przerwać jej czytanie lub odłożyć na jakiś czas

O, to proste i wcale nie musiałam się zastanawiać. "Kobieta z wydm" Abe Kobo. Malutka, cieniutka książeczka, a czytałam ją z trudem, małymi porcjami, a w połowie w ogóle musiałam zrobić sobie dłuższą przerwę, bo bym się normalnie udusiła. Piaskiem wydmowym. Więcej w notce tutaj.

Jest jeszcze druga książka, którą to z powodów bardzo osobistych odłożyłam na półkę w połowie czytania i chyba już do niej nie wrócę. To "Jeździec polski" Moliny.

30 dni z książkami - Dzień 11 - Książka, dzięki której zaraziłeś się czytaniem

Czytaniem wcale nie zaraziłam się przez jakąś książkę. Czytaniem zaraziłam się przez jedzenie. I proszę mi się tu nie śmiać i nie oburzać, że przy jedzeniu się nie czyta, bo właśnie się czyta, niezależnie co na ten temat mówi savoir vivre.

Obiady w moim domu rodzinnym wyglądały tak, że wokół dużego, okrągłego stołu zasiadaliśmy i każdy zapodawał sobie przed talerz słowo drukowane. Tata gazetę, my książki. Podkradaliśmy sobie wzajemnie cukierniczki, bo na nich znakomicie się opierało książkę, odpowiednia wysokość dawała optymalny kąt nachylenia tomu. Jak komuś zabrakło cukierniczki (były tylko dwie), to kombinował, co by tu podetkać innego.

No i jak tu się nie zarazić czytaniem, jak przykład idzie z góry? I przez pokolenia! Proszę zajrzeć :)

Wyżej obraz Gustava Wentzla z 1885 roku - "Śniadanie II", źródło.

"Synowie boga" M.D. Lachlan

O mamuniu, jak ja się przy tym męczyłam. Ale po kolei.

To książka fantasy, która wzięła sobie na warsztat jeden z nordyckich mitów i go opisała. Tfu, autor sobie wziął, nie książka. Mit traktuje o bogu Odynie, któremu coś się śni, a jak bogu coś się śni, to sen staje się jawą (ech, przywilej bogów); oraz o braciach bliźniakach rozdzielonych w dzieciństwie. Jeden z braci zostaje księciem, drugi skandynawskim Mowglim, co się wychowuje z wilkami. Ich losy mają się połączyć: braci, boga, pewnej dziewczyny i jeszcze kilku osób, po czym coś ma się zdarzyć. No i się zdarza. Zanim się zdarzy, śledzimy losy braci, ich dziewczyny (no jakoś tak jedną mieli) i pewnej naćpanej czarownicy.

Nudne to wszystko. Pewnie byłoby inaczej, gdybym choć trochę była obeznana z mitologią nordycką, ale nie jestem, a powieść żadną miarą nie zdołała mnie tą mitologią zainteresować.

Polubić bohaterów powieści też nie dałam rady. Dziewczyna, acz miła, to trochę nijaka, acz gwoli sprawiedliwości to właśnie z jej ust pada ciekawe stwierdzenie, które sobie wynotowałam:
"Adisla przytuliła go i po raz pierwszy w życiu zrozumiała uczucia kobiet na nabrzeżu, życzących mężom pomyślności na wojnie. Pomiarkowała, czego potrzeba mężczyznom w takich chwilach - nie przypomnień o miłości, którą zostawiają, nie usilnych próśb, by dbali o siebie czy życzeń powodzenia. Mężczyźnie podczas bitwy trzeba odwagi, a nie myśli, że jego śmierć przysporzy innym zgryzot czy goryczy" [*].

 Czarownica, jak już pisałam, wiecznie w jakimś transie, a bracia, hmm... Pierwszy, książę imieniem Wali, aspiruje do miana sprytnego, ale jest po prostu naiwny i przynudza. No i co z niego za Wiking, który woli sadzić marchewkę niż palić, rabować, gwałcić i zabijać?
Jego brat, wilkolud (nie mylić z wielkoludem) Feileg zdawał się mieć zadatki na bardziej wyrazistą postać, ale przyczepił się do dziewczyny brata i od tego czasu całkiem zszedł na ludzi.

Język powieści jest stylizowany na archaiczny - nie jestem przeciwna takim literackim zabiegom,  ale tu mi to jakoś przeszkadzało. Jakoś? Cholernie mi przeszkadzało! Po którymś przeczytanym w tekście "atoli" zaczęłam mieć alergię na to słowo, niebawem dołączyły do niego "azali", "aliści" i "jednakowoż".

Ponoć autor jest komikiem, jeśli to prawda, to w "Synach boga" bardzo starannie to ukrywał.

Czemu to w ogóle skończyła? Żeby zobaczyć, jak kończy się mit.


---
[*] "Synowie boga" M.D. Lachlan, przełożył Kamil Lesiew, Prószyński i S-ka, Warszawa 2011, s. 221