"Jeremi" jest podobny, chociaż już nie tak ujmujący. Pewnie dlatego, że trudno porównywać rezolutnego kilkulatka z pająkowatym i zblazowanym nastolatkiem. Ten drugi niepokojąco przypomina znanych mi nastolatków, o bogowie, jednego takiego mam w domu!
Juliusz Cezar wysyła do galijskiej wioski nikczemnika imieniem Tuliusz Destrukcjusz.
"Zobaczysz sam, o Cezarze, co to za ohydna kreatura. Ale jaka skuteczna w działaniu! Gdzie się tylko pojawi, rozrzuca kości niezgody i wszystko wokół zielenieje ze złości. To prawdziwy wybryk... Nie! Cud natury!"
Trochę poszłam więc z modą, a trochę nie, wypożyczyłam sobie bowiem książkę dla młodzieży autorstwa Marty Fox "Moja Ołowianko. Dochtórka śląskiego Czarnobyla" (wersja książkowa, którą też miałam w ręku, to "Moja Ołowianko, klęknij na kolanko"), która także opowiada o pani doktor Jolancie Wadowskiej-Król.
To woda i ogień: Kohei jest wycofany i milczący, poważny ponad wiek, Taichi jest roztrzepany, głośny i wiecznie głodny. Historia ich znajomości (właściwie początku, wszak to manga, na razie ma 8 tomów) jest mocno chaotyczna i rozedrgana. Owszem, są istotne dla mnie spostrzeżenia o tym, co czują ludzie z deficytem słuchu wśród słyszących, ale jakoś to ginie w chaosie i powoli się wykluwającej historii BL.
Japońska szkoła, dzieciaki mniej więcej jak nasi szósto-ósmoklasiści, tradycyjnie znajdzie się tam paczka narwańców łobuziaków, tradycyjnie także grupka dziewczyneczek przyjaciółeczek - jak wszędzie.
Prym w paczce łobuziaków wiedzie Shoya Ishida, trochę bezczelny, trochę zwariowany, mocno egoistyczny i często bezkrytyczny. Ma się za ważniaka.
%20%E2%80%94%20Skala%20(28%25).png)
Bohaterką tej książki jest Lilah, nastolatka z ubytkiem słuchu, która chodzi do zwykłej szkoły, ma koleżanki, chodzi do kina - słowem, wydaje się, że radzi sobie świetnie. Tak to jednak tylko wygląda, w rzeczywistości Lilah wciąż boryka się z małymi i dużymi upierdliwościami życia codziennego (o których napiszę później).
Dziewczyna w wakacje podejmuje pracę na obozie młodzieżowym jako opiekunka. To obóz dla osób z deficytami słuchu lub wzroku, a Lilah ma wiele obaw związanych ze swoją pierwszą pracą, ale decyduje się zaryzykować.
Dolina Tęczy to miejsce, gdzie z upodobaniem spędzają czas młodzi mieszkańcy Złotych Iskier, a wkrótce przyłączają się do nic młodzi mieszkańcy probostwa. Nowy pastor, wdowiec z czwórką dzieci, jest typem wiecznego Piotrusia Pana, obdarzonego talentem krasomówczym, więc wiemy już, jak poderwał swoją żonę. Gdy jej zabrakło, tatuś kompletnie odpuścił sobie dzieciątka, a one radośnie (lub nie) chowały się same. Cud, że to przeżyły. Ale co tam, grunt, że wioska miała swojego utalentowanego kaznodzieję.
"The Inheritance Games" to pierwsza część historii Avery Kylie Grambs, młodej dziewczyny o błyskotliwym umyśle. Avery zostaje zaproszona, hmm, bardziej doprowadzona na odczytanie testamentu niejakiego Tobiasa Hawthorne'a. Dlaczego, skoro nigdy o szanownym Tobiasie nie słyszała? Otóż dlatego, że okazuje się być główną spadkobierczynią, po jego śmierci dziedziczy coś koło pięćdziesięciu miliardów dolarów, a jego rodzina dostaje jakieś nędzne ochłapy.
No dobrze, przeleciałam przez Avonlea i Redmond, gdzie Anne brylowała jako studentka i w końcu dowiedziała się, kogo ma w sercu (nie pamiętam tego tomu w starym tłumaczeniu, ale to nawet lepiej). Szybko przeszłam do "Anne z Szumiących Wierzb" (to pamiętam!), w którym to młode dziewczę pracowało w szkole i boksowało się z klanem Pringle'ów. Piąty tom też pamiętałam, "Wymarzony dom Anne", gdzie się urządzała z mężem i swatała sąsiadkę (Leslie, nie Ewa!) z przystojnym pisarzem.
Biały Kieł - półwilk, półpies, urodzony w lesie, wychowany (choć bardziej złamany) przez Indian, potem potwornie skrzywdzony przez poszukiwaczy złota z Klondike.
