"Daj mi znak" Anna Sortino - książka z tagiem "g/Głusi"

Zwróciłam uwagę na "Daj mi znak", bo nieczęsto trafiam na książki poruszające problem deficytu słuchu, a mam do czynienia z tym problemem  na co dzień -> więcej TUTAJ.

Bohaterką tej książki jest Lilah, nastolatka z ubytkiem słuchu, która chodzi do zwykłej szkoły, ma koleżanki, chodzi do kina - słowem, wydaje się, że radzi sobie świetnie. Tak to jednak tylko wygląda, w rzeczywistości Lilah wciąż boryka się z małymi i dużymi upierdliwościami życia codziennego (o których napiszę później).

Dziewczyna w wakacje podejmuje pracę na obozie młodzieżowym jako opiekunka. To obóz dla osób z deficytami słuchu lub wzroku, a Lilah ma wiele obaw związanych ze swoją pierwszą pracą, ale decyduje się zaryzykować. 

"Pucio. Gdzie to położyć?", "Pucio. Rodzinna sobota" - czyli graj z Puciem!

 Pucio zaczął się od książeczek, ale ewoluował i teraz Pucia jest naprawdę dużo i do wyboru. Pokażę grę edukacyjną oraz puzzle.

Gra edukacyjna "Pucio. Gdzie to położyć?" 

Ta gra kładzie nacisk na wyćwiczenie u dziecka umiejętności nazywania położenia przedmiotów względem siebie. Oczywiście, to nie jest jedyna jej funkcja. Można ćwiczyć opowiadanie historii, odmianę słów, można bawić się w "co zniknęło?" albo "co się pojawiło?" i co tam jeszcze nam do głowy przyjdzie. 

"Pucio mówi dzień dobry", "Pucio mówi dobranoc" Marta Galewska-Kustra, Joanna Kłos

Widzieliście już nowe książki o Puciu? Małe, kartonowe książeczki, jasna i ciemna, jak dzień i noc. Jedna jest poświęcona temu, co dzieje się rankiem, gdy budzą się Pucio i Misia, a druga jest świetnym usypiaczem.

To nie są podobne książki. Pierwsza aktywizuje, druga usypia. Pierwsza każe naciskać, wybierać, pomagać, zapinać - słowem uczestniczyć we wszystkim, co może dziać się rano w życiu przedszkolaka. Druga jest spokojna, rytmiczna, wyciszająca, bardzo narracyjna.

Kalendarz świąt nietypowych - Dzień Ślimaka - 24 maja. Podpisz petycję!

Dziś coś z zupełnie innej beczki.  Wiedzieliście, że  24 maja obchodzony jest Dzień  Ślimaka? Tego powolnego mięczaka, obecnego w naszych ogrodach, a czasami także stołach. Chciałam wam jednak opowiedzieć o zupełnie innych ślimakach.

Znakomita większość ludzi posiada w ucho wewnętrznym ślimaka - narząd, dzięki któremu możemy usłyszeć dźwięki. Czasem zdarza się, że ślimak jest uszkodzony w stopniu uniemożliwiającym odbieranie dźwięków - dla takich właśnie ludzi wymyślono implant ślimakowy, protezę słuchu.  W Polsce największym ośrodkiem dokonującym wszczepów implantów ślimakowych jest Światowe Centrum Słuchu w Kajetanach pod Warszawą, gdzie dyrektorem jest światowej klasy specjalista, profesor Henryk Skarżyński.

Jeżdżę tam z Marianką, obustronnie zaimplantowaną, często. Na kolejne badania, ustawienia, rehabilitację. Ślimak pojawia się tam wszędzie: w logo ŚCS, na chodnikach, na drzwiach, także w olbrzymiej kolekcji w Muzeum Ślimaka w Kajetanach (przekazanej tam przez profesora Skarżyńskiego).

Dlaczego w ogóle taki temat na blogu? Otóż, to po to, by was zachęcić do podpisania petycji w bardzo ważnej sprawie. Ważnej dla wszystkich pacjentów z implantami oraz ich rodzin. Petycja dotyczy wymiany procesorów mowy!

Marianka kończy 8 lat!

Tak się jakoś stało, że moje młodsze dziecko kończy dziś 8 lat. Nie do wiary, jak to zleciało! To były lata niełatwe, ale i cudowne. Te wszystkie diagnozy, badania, operacje, wizyty lekarskie - to te trudniejsze momenty. Zabawy, rozmowy, wspólne wyjścia, przytulanie się - sama słodycz.

Jedno wiem już na pewno: życie dziecka z implantami słuchowymi nie jest (i zapewne nigdy nie będzie) takie samo jak dziecka bez deficytów. Wciąż borykamy się z różnej rangi problemami (i tu już się rozpędzałam, żeby wymieniać, ale przecież nie po to jest ten post).

Marianka poszła od września zeszłego roku do pierwszej klasy szkoły masowej, coraz lepiej czyta, pięknie pisze (serio, starannie jak mało kto!), potrafi nawiązać kontakt z koleżankami i kolegami z klasy.

"Pucio umie opowiadać" Marta Galewska-Kustra

Kolejny tom serii o Puciu skupia się mocno na relacjach rodzinnych. Doskonały wybór tematu, bo to coś, co każde (prawie) dziecko zna od podszewki.
Pucio i Misia, rodzeństwo,  aktywnie uczestniczą w procesie przygotowania się na przyjście nowego członka rodziny, a także próbują odnaleźć się w nowej rzeczywistości z małym dzieckiem w domu - a zmiana taka to zaiste wielka zmiana.

Zalety tego tomu Pucia jako materiału do ćwiczeń logopedycznych są niezaprzeczalne: duży obrazek z sytuacją i obszernym opisem do przeczytania przez rodzica (albo i dziecko, jak umie), a pod spodem mniejsze obrazki jako punkt wyjścia do opowiadania o o różnych zdarzeniach, najlepiej swoimi słowami.
Ogromna baza różnych czynności, do ćwiczeń czasowników, do odmiany, do odpowiadania na pytania, do ćwiczeń spostrzegawczości, inwencji. Bajka, można z tego wyciągnąć naprawdę wiele.

"Kicia Kocia. Kto mieszka w lesie?" Anita Głowińska

Życie zaskakuje. Uznałam jakiś czas temu, że skoro Kicia Kocia jest dla kilkulatków, to moja Marianka, dumna i blada siedmiolatka, jest już na nią za duża.
Po czym z zaskoczeniem zobaczyłam moją dużą pannę, gdy na rehabilitacji słuchu i mowy z zapałem korzysta z książki o Kici Koci, seria z okienkami.  Okienka zawsze działają, mówię wam.

"Kto mieszka w lesie" to nowość z tej serii wydawanej przez Media Rodzina. Kicia Kocia i jej malutki brat Nunuś wybierają się na wycieczkę lasu.  Najpierw muszą przejść przez park, docierają do lasu, chwilę przystają, by podziwiać jezioro, trafiają na słoneczną polanę w lesie, aż w końcu, zmęczeni, siadają i robią sobie piknik. .

"Pucio - zabawy gestem i dźwiękiem", "Co robi Pucio?", puzzle Pucio

Ach, gdybyż te książeczki ukazały się parę lat wcześniej! Tak wzdycham, bo w ramach rehabilitacji słuchu i mowy bardzo intensywnie przerabiałam z Marianką takie właśnie ćwiczenia z języka.  Często gęsto wykonywałam do tego sama pomoce, drukując, wycinając i laminując. Nie mówię, że Pucio zastąpiłby to wszystko, bo nie, ale byłby dodatkową, bardzo atrakcyjną pomocą w procesie rehabilitacji słuchowej. 

Słów kilka o Mariance i dlaczego parę dni była cisza na blogu

Mam za sobą kilka ciężkich i  wyczerpujących dni. Pojechałyśmy bowiem z córką Marianną do Światowego Centrum Słuchu w Kajetanach na planową operację wszczepienia drugiego implantu ślimakowego.

Czwartek upłynął nam na rejestracji, badaniach, konsultacjach i zakwaterowaniu. Kilka godzin. W międzyczasie spacer po okolicznym parku, pełnym (a jakże) ślimaków.

Piątek operacja.

Marianka ma już cztery lata!

Dziś o szóstej rano Marianna skończyła cztery lata. Właśnie sobie przypominam, jak to było te cztery lata temu... było ciężko, albowiem dziewczątko ważyło ponad 4 kg. Wiecie, z jaką ulgą i szczęściem w oczach przytuliłam ją do siebie?

Jeśli ktoś jest ciekawy, co pisałam, jak Marianka skończyła trzy lata, to notka jest tutaj, a jeszcze o rok wcześniejsza tutaj (fajnie jest porównywać zdjęcia).

Jeszcze jedna świeczka, Marianko!

 Co u niej? Od września chodzi do przedszkola, ma przecudowną wychowawczynię, dzięki której rano schodząc po schodach mamrocze pod nosem "Krzyś idzie do szkoły, Mania idzie do przedszkola, do pani Ani".

"Z muchą na luzie ćwiczymy buzie" Marta Galewska-Kustra, Joanna Kłos

Podtytuł tej książki to "Zabawy logopedyczne dla dzieci". O, coś dla nas, mówię sobie, albowiem i Krzyś, i Marianka wymagają pomocy logopedycznej. Tylko czy to się sprawdzi, bo wiecie, nie każda pozycja, choćby rekomendowana przez specjalistów, dopracowana, wypieszczona, sprawdzi się w praktyce. Ot, kwestia osobistych upodobań.

 I jak? I super!