"Kształt twojego głosu" Yoshitoki Oima - manga

 Pierwszy tom (boję się sprawdzać, jaki numer ma tom ostatni) mangi, gdzie jest poruszany temat deficytu słuchu. 

Japońska szkoła, dzieciaki mniej więcej jak nasi szósto-ósmoklasiści, tradycyjnie znajdzie się tam paczka narwańców łobuziaków, tradycyjnie także grupka dziewczyneczek przyjaciółeczek - jak wszędzie.

Prym w paczce łobuziaków wiedzie Shoya Ishida, trochę bezczelny, trochę zwariowany, mocno egoistyczny i często bezkrytyczny. Ma się za ważniaka. 

"Daj mi znak" Anna Sortino - książka z tagiem "g/Głusi"

Zwróciłam uwagę na "Daj mi znak", bo nieczęsto trafiam na książki poruszające problem deficytu słuchu, a mam do czynienia z tym problemem  na co dzień -> więcej TUTAJ.

Bohaterką tej książki jest Lilah, nastolatka z ubytkiem słuchu, która chodzi do zwykłej szkoły, ma koleżanki, chodzi do kina - słowem, wydaje się, że radzi sobie świetnie. Tak to jednak tylko wygląda, w rzeczywistości Lilah wciąż boryka się z małymi i dużymi upierdliwościami życia codziennego (o których napiszę później).

Dziewczyna w wakacje podejmuje pracę na obozie młodzieżowym jako opiekunka. To obóz dla osób z deficytami słuchu lub wzroku, a Lilah ma wiele obaw związanych ze swoją pierwszą pracą, ale decyduje się zaryzykować. 

[Relacja] Konferencja Language-Identity-Hard of Hearing - 20-21.04.2023 r.

 W kwietniu w Poznaniu odbyła się konferencja "Language-Identity-Hard of Hearing", poruszająca tematy bliskie każdemu człowiekowi stykającemu się z problemem niedosłuchu. Wydarzenie zebrało mnóstwo pozytywnych opinii, zarówno w zakresie poruszanych tematów,  dostępności, wymiany doświadczeń, jak i wyboru miejsca i  całości organizacji. Przyznaję, pochwały w pełni zasłużone i bardzo się cieszę, że miałam możliwość uczestniczyć w tej konferencji.

Kwestie tożsamościowe, językowe (dotyczące nauczania czy uczenia się), solidarnościowe, motywacyjne - spora dawka wiedzy i doświadczeń od wielu prelegentów bardzo mnie ucieszyła. Dowiedziałam  się, że problemy są wszędzie, i dowiedziałam  się też, że wszędzie próbują sobie z nimi radzić. Od jednych krajów możemy się uczyć, inne mogą uczyć się od nas. Bardzo liczę na monografię pokonferencyjną, podobno ma się ukazać po uzyskaniu zgód od autorów prelekcji. Po nieco więcej informacji odsyłam  na stronę http://www.niepelnosprawni.pl. Sama zaś w oczekiwaniu mogę zerknąć do publikacji Karoliny Ruty-Korytowskiej "Poziom sprawności czytania i pisania u studentów z dysfunkcją słuchu" (dostępna bezpłatnie dla uczestników konferencji).

"Powiedz to w mig" Rasa Jančiauskaitė

 

 

Trwa Międzynarodowy Tydzień Głuchych i Języka Migowego. Z tej okazji chciałam wam przybliżyć książkę litewskiej  autorki. Rasa o niewymawialnym nazwisku jest głównie graficzką i ilustratorką, a "Powiedz to w mig" jest jej debiutem książkowym. 

Książka powstała z wysłuchania - stop! Zobaczcie, od razu bym się wyłożyła, albowiem kogoś, kto miga, trudno wysłuchać. Myślę, że książka powstała z obejrzenia wymiganych historii członków Litew
skiego Stowarzyszenia Głuchych. Autorka przeniosła potem te historie na papier, starając się przybliżyć czytelnikom istotę bycia Głuchym. Zwróćcie uwagę, że Głuchy piszę wielką literą. Bycie głuchym nie oznacza bycia Głuchym. Moja córka Marianna urodziła się niesłysząca, jest głucha, ale nie jest Głucha. 

Kalendarz świąt nietypowych - Dzień Ślimaka - 24 maja. Podpisz petycję!

Dziś coś z zupełnie innej beczki.  Wiedzieliście, że  24 maja obchodzony jest Dzień  Ślimaka? Tego powolnego mięczaka, obecnego w naszych ogrodach, a czasami także stołach. Chciałam wam jednak opowiedzieć o zupełnie innych ślimakach.

Znakomita większość ludzi posiada w ucho wewnętrznym ślimaka - narząd, dzięki któremu możemy usłyszeć dźwięki. Czasem zdarza się, że ślimak jest uszkodzony w stopniu uniemożliwiającym odbieranie dźwięków - dla takich właśnie ludzi wymyślono implant ślimakowy, protezę słuchu.  W Polsce największym ośrodkiem dokonującym wszczepów implantów ślimakowych jest Światowe Centrum Słuchu w Kajetanach pod Warszawą, gdzie dyrektorem jest światowej klasy specjalista, profesor Henryk Skarżyński.

Jeżdżę tam z Marianką, obustronnie zaimplantowaną, często. Na kolejne badania, ustawienia, rehabilitację. Ślimak pojawia się tam wszędzie: w logo ŚCS, na chodnikach, na drzwiach, także w olbrzymiej kolekcji w Muzeum Ślimaka w Kajetanach (przekazanej tam przez profesora Skarżyńskiego).

Dlaczego w ogóle taki temat na blogu? Otóż, to po to, by was zachęcić do podpisania petycji w bardzo ważnej sprawie. Ważnej dla wszystkich pacjentów z implantami oraz ich rodzin. Petycja dotyczy wymiany procesorów mowy!

Amelka: Krótkie historie: Zbiór komiksowych pasków

Znacie Amelkę? Ja znam, co prawda nie osobiście, ale za to od dawna. Jej tata, Andrzej Włudecki, troszczy się o to, aby sporo ludzi kojarzyło Amelkę. Zaangażował mnóstwo osób związanych ze światem komiksu, a ci narysowali masę plansz, pasków, portretów czy historyjek komiksowych, których bohaterką jest Amelka.

Wcześniej pisałam o Amelce w notce  "Amelka vs Mozaika" antologia komiksowa" - jeśli jeszcze nie znacie, zachęcam, zajrzyjcie tam.  Dochód ze sprzedaży publikacji komiksowych o Amelce zasila konto Amelki i jest przeznaczony na jej leczenie i rehabilitację.

Marianka kończy 8 lat!

Tak się jakoś stało, że moje młodsze dziecko kończy dziś 8 lat. Nie do wiary, jak to zleciało! To były lata niełatwe, ale i cudowne. Te wszystkie diagnozy, badania, operacje, wizyty lekarskie - to te trudniejsze momenty. Zabawy, rozmowy, wspólne wyjścia, przytulanie się - sama słodycz.

Jedno wiem już na pewno: życie dziecka z implantami słuchowymi nie jest (i zapewne nigdy nie będzie) takie samo jak dziecka bez deficytów. Wciąż borykamy się z różnej rangi problemami (i tu już się rozpędzałam, żeby wymieniać, ale przecież nie po to jest ten post).

Marianka poszła od września zeszłego roku do pierwszej klasy szkoły masowej, coraz lepiej czyta, pięknie pisze (serio, starannie jak mało kto!), potrafi nawiązać kontakt z koleżankami i kolegami z klasy.

"Kicia Kocia. Kto mieszka w lesie?" Anita Głowińska

Życie zaskakuje. Uznałam jakiś czas temu, że skoro Kicia Kocia jest dla kilkulatków, to moja Marianka, dumna i blada siedmiolatka, jest już na nią za duża.
Po czym z zaskoczeniem zobaczyłam moją dużą pannę, gdy na rehabilitacji słuchu i mowy z zapałem korzysta z książki o Kici Koci, seria z okienkami.  Okienka zawsze działają, mówię wam.

"Kto mieszka w lesie" to nowość z tej serii wydawanej przez Media Rodzina. Kicia Kocia i jej malutki brat Nunuś wybierają się na wycieczkę lasu.  Najpierw muszą przejść przez park, docierają do lasu, chwilę przystają, by podziwiać jezioro, trafiają na słoneczną polanę w lesie, aż w końcu, zmęczeni, siadają i robią sobie piknik. .

"Morze ciche" Jeroen Van Haele

" - Nasz najstarszy jest głuchy, lekarze tak powiedzieli, a przecież to nawet nie jest rodzinne. - Pewnie tak właśnie powiedzieli, już to widzę. A potem wzięli mnie pod pachę i opuścili porodówkę. Niemowlę Emilio wyruszało w świat ciszy". [s.9]

[spektakl] "Królowa Śniegu" Teatr Miejski w Gliwicach

Teatr Miejski w Gliwicach, Królowa Śniegu, fot. Bożena Nitka

Dzięki współpracy Stowarzyszenia Śląskich Blogerów Książkowych z Teatrem Miejskim w Gliwicach miałam okazję zabrać córkę Mariannę (lat 6) na przedstawienie "Królowa Śniegu" w reżyserii Przemysława Jaszczaka.
Treść bajki jest nam doskonale znana, mamy na półce piękne wydanie "Królowej Śniegu", dlatego śledzenie akcji to tak naprawdę przypominanie sobie bajki.  Reżyserowi udało się jednak zaskoczyć odbiorców, tłumacząc im, że odłamki krzywego zwierciadła, które rzekomo były powodem wszelkich nieszczęść Gerdy i Kaja, tak naprawdę nie istnieją. Dla młodych obywateli to cenna nauka: dowiedzieć się, że bardzo dużo zależy od nas samych.

"Amelka vs Mozaika" antologia komiksowa - KONKURS!

Pierwszy raz spotkałam się z taką inicjatywą i powiem, że jestem zachwycona i popieram całym sercem!
Oto mam przed sobą projekt, który zgromadził wielu rysowników, a każdy/każda z nich dołożył swoją cegiełkę: czy to była historia jednej Amelkowej przygody, czy też jedna komiksowa plansza. Fantastyczny projekt. 

Po pierwsze dlatego, że do dla dziewczynki, która boryka się z ciężką chorobą i potrzebuje wiele wsparcia, by móc jakoś funkcjonować. Po drugie dlatego, że to właśnie ta dziewczynka jest bohaterką komiksu, jest Supermenką, ma wielką moc, potrafi latać i pomagać innym. Po trzecie zaś - tu trochę wyjdą na wierzch moje mniej chwalebne cechy - trochę Amelce zazdroszczę tego komiksu. Zaraz się wytłumaczę. 

Słów kilka o Mariance i dlaczego parę dni była cisza na blogu

Mam za sobą kilka ciężkich i  wyczerpujących dni. Pojechałyśmy bowiem z córką Marianną do Światowego Centrum Słuchu w Kajetanach na planową operację wszczepienia drugiego implantu ślimakowego.

Czwartek upłynął nam na rejestracji, badaniach, konsultacjach i zakwaterowaniu. Kilka godzin. W międzyczasie spacer po okolicznym parku, pełnym (a jakże) ślimaków.

Piątek operacja.

"Przygody Stasia i Złej Nogi" Tomasz "Spell" Grządziela

Panie Tomaszu, gdybym pana spotkała, to bym pana gorąco uściskała - z gratulacjami i podziękowaniami za świetną książkę.
Otóż, wystawcie sobie, Spell napisał i narysował komiks o niepełnosprawnym dziecku. Napisał go w sposób bardzo przemyślany, mądry i dojrzały.

Staś ma około siedmiu-ośmiu lat, wspaniałą mamę, wózek inwalidzki oraz Złą Nogę. Zła Noga to jego noga, tyle że zyskała własną osobowość: odpowiada na lekcjach za Stasia, wdaje się w bójki - i wreszcie bawi się ze Stasiem we wszystko. Wciąż jest przy nim. Gdy zrozumiałam, czym tak naprawdę jest dla Stasia ta noga, nagle zakłuło mnie w sercu. Bo ta noga jest WSZYSTKIM.

"Żółte kółka" Eliza Piotrowska - nie wytykajmy palcami niepełnosprawnych

Niepełnosprawni. Ten temat jest mi bliski, bo przecież mam niepełnosprawną, niesłyszącą córkę. Dlatego chętnie sięgam po literaturę dotyczącą tego zagadnienia.

"Żółte kółka" to opowieść o Ninie,  o dziewczynce z zespołem Downa, która zaczyna uczęszczać do szkoły masowej; a właściwie o tym, jak dziewczynkę postrzegają koledzy i koleżanki z klasy. Na początku jest cudnie, urok nowości. Potem są zgrzyty, gdy okazuje się, że zachowanie Iny odbiega od oczekiwań dzieci. Tu wkraczają dorośli: tłumaczą, z czego wynika odmienność dziewczynki, wyjaśniają, jak z nią postępować, jak się opiekować - bo Ina wymaga opieki. Nie ma się co oszukiwać, wymaga specjalnego traktowania, taka jest specyfika jej choroby.
W końcu dziewczynka przenosi się do szkoły specjalnej, bo tak trzeba. Z pewnością jednak skorzystała z tego, że miała całą klasę koleżanek i kolegów. Mam jednak wrażenie, że daleko bardziej skorzystały dzieci. Dowiedziały się sporo o tej chorobie, dzięki mądrym dorosłym, i chyba im to zostanie na przyszłość.

Taką książkę warto zabrać do przedszkola i przeczytać całej grupie. Do szkoły i przeczytać klasie. Żeby potem dzieci nie wytykały palcami osoby na wózku, z białą laską czy z zespołem Downa. Nikt nie lubi być wytykany palcem.

Książka "Żółte kółka" powstała z inicjatywy Stowarzyszenia Rodzin i Przyjaciół Dzieci z zespołem Downa "Iskierka" ze Szczecina.

"Żółte kółka" Eliza Piotrowska, Czarna Owieczka, Warszawa 2011.