Kartki mają logo i napis Ink House, spory margines z każdej strony i przyjemny śmietankowy odcień papieru. Liniatura to kratki o boku 15 mm, każda podzielona na osiem części. Linie ciemnoszare, wyraźne i precyzyjne. Liniatura jest nadrukowana tylko na jednej stronie kartki.
Trochę poszłam więc z modą, a trochę nie, wypożyczyłam sobie bowiem książkę dla młodzieży autorstwa Marty Fox "Moja Ołowianko. Dochtórka śląskiego Czarnobyla" (wersja książkowa, którą też miałam w ręku, to "Moja Ołowianko, klęknij na kolanko"), która także opowiada o pani doktor Jolancie Wadowskiej-Król.
%20Ksi%C4%85%C5%BCka%20Allegro.png)
Czy powinnam choćby śladowo wspomnieć, co to za książka? Tytułowy czarnoksiężnik to Krogulec. Śledzimy jego losy od dziecka, przez naukę magii u mistrza, aż po szkołę magii na wyspie Rocke. Tam Krogulec zderza się z czymś, z czym nie umie sobie poradzić mimo umiejętności i mocy. Rusza w podróż, wraca, znów rusza, miota się, próbując poradzić sobie z cieniem ścigającym go po całym Archipelagu.
Siostrat Dex, mnich, szukają sensu życia. Postanawiają więc zostać mnichem herbacianym, jeździć wszędzie tam, gdzie da się dojechać i parzyć ludziom herbatę. I niby czują się z tym dobrze, ale wciąż czegoś im brakuje. I wtedy z lasu wychodzi Mszaczek, cały na... hm, metalowo i oznajmia, że ma pytanie. Do ludzkości w ogóle, a w szczególności do każdego z osobna.
Naukowcy na jednej z wysp Pacyfiku odkryli ludzi, którzy najwyraźniej mają co najmniej sto lat, jednocześnie mając umysł dziecka (demencja, i to bardzo silna). To odkrycie może zrewolucjonizować naszą cywilizację (ach, te odwieczne marzenia o nieśmiertelności), ale co oznacza dla wyspy i jej mieszkańców?
Pozwolę sobie na uważniejsze pochylenie się nad fabułą, by móc solidniej umocować swoje wrażenia. Bohater powieści, lekarz, właśnie odsiaduje wyrok więzienia za przestępstwo pedofilii i przemocy wobec swoich adoptowanych dzieci. Z więzienia pisze listy do kolegi, opisując w nich historię wyprawy na wyspę, gdzie odkrył "ludzi na drzewach" oraz to, że są długowieczni. Zdołał także wybadać, że to długie życie jest efektem spożywania mięsa jednego ze zwierząt występujących na wyspie.
Zacznijmy jednak od zbrodni, jak na uczciwy kryminał przystało. Policjanci znajdują w morzu zwłoki, nietypowe, bo naszpikowane woreczkami z białym proszkiem. Okej, zaczyna się śledztwo. Potem mnożą się przypadki napadów i pobić - tym też policjanci muszą się zająć. Potem jedno z drugim zaczyna się zazębiać. A potem Jakob musi wyjechać do Finlandii, bo czeka go rozprawa sądowa z byłą żoną, a Hildur ma radzić sobie sama. I radzi sobie. Prawie.
W międzywojennej Warszawie giną (najpierw znikają, a potem ktoś znajduje ich ciała) prostytutki, tak zwane ćmy. Mało kto się nimi przejmuje, chyba że zniknięcie dotyczy Hanki, podopiecznej i ulubienicy Czarnej Mańki, to wtedy tak, Mańka się przejmuje, rusza w miasto z zamiarem odnalezienia dziewczyny, żywej lub martwej. A że Mańka jest wygadana, sprytna i ma znajomości na dzielni, to ma spore szanse.
To woda i ogień: Kohei jest wycofany i milczący, poważny ponad wiek, Taichi jest roztrzepany, głośny i wiecznie głodny. Historia ich znajomości (właściwie początku, wszak to manga, na razie ma 8 tomów) jest mocno chaotyczna i rozedrgana. Owszem, są istotne dla mnie spostrzeżenia o tym, co czują ludzie z deficytem słuchu wśród słyszących, ale jakoś to ginie w chaosie i powoli się wykluwającej historii BL.
W uniwersyteckim miasteczku ginie makabrycznie zamordowana nauczycielka. Wydaje się, że sprawa jest prosta, w momencie, kiedy odkryto zwłoki, odkryto też, że w domu jest mężczyzna, student. Znał się z ofiarą, oczywiście, że jest głównym podejrzanym. Tyle że on utrzymuje, iż urwał mu się film, nic nie pamięta, jest niewinny i w ogóle.
Wymyślił przy tym morze wypełnione księżycowym pyłem jak wodą. Po takim właśnie morzu przemieszcza się statek wycieczkowy z kilkanaściorgiem turystów na pokładzie. I nagle pyk! Statek znikł. Nie dotarł do portu, nie odpowiada na wezwania radiowe, nie widać go na radarach, normalnie kamień w wodę! Czy tam w pył.
Rozdział pierwszy "Rwetes": W dzień Jasnoty (najdłuższy i najjaśniejszy dzień w roku) zwierzątka obdarowują się prezentami. Trzy młode łasiczki miały robić po raz pierwszy w życiu, tylko że zupełnie im nie wyszło - pokłóciły się, pogryzły i rozbiegły.
Rozdział drugi "Cisza": dopiero teraz jest rwetes. Mama łasica mocno ofuczała dzieci za zgubienie siostry, która w międzyczasie utknęła w korzeniach drzewa tak poważnie, że aż trzeba było organizować akcję ratunkową.
Emma, tytułowa bohaterka, wychodzi za mąż za doktora Bovary'ego. Szczęście małżeńskie szybko się wypala i pani Bovary szuka wrażeń, a najpewniej miłości, w ramionach kochanków. Przy okazji wieloaspektowo rujnuje męża.
Sześcioro nurków głębinowych zabiera się do pracy na dnie morza i nagle jeden z nich umiera w niewyjaśnionych okolicznościach. O pracy nie ma mowy, procedura przewiduje wynurzenie, dekompresję i zbadanie sprawy przez odpowiednie służby. Tyle, że to trwa kilka dni, a podczas tych kilku dni życie tracą kolejni nurkowie, a ci, którzy patrzą na śmierć kolegów, coraz gorzej znoszą przymusowe uwięzienie z ciałami współpracowników.
I tu się zorientowałam, że nici z klasycznego kryminału. To thriller podwodny. Duszny, klaustrofobiczny, sugestywny.
