"Męka twórcza. Z życia psychosomatycznego intelektualistów" Barbara Łopieńska

Chciałam przeczytać, bardzo chciałam, ale nie byłam w stanie. Przekartkowałam tylko. Za bardzo intelektualni ci wszyscy intelektualiści. Psyche i soma. Hm. Upajanie się samym sobą, wywiady i rozmowy... Ja za prosta jestem, a może i za głupia na takie książki, nie rozumiem tych intelektualnych dysput.

Tylko Marka Bieńczyka dało się czytać. I cytować:
"Jest to najbardziej rewolucyjne w dziejach świata powiedzenie*: wszyscy jesteśmy bezwzględnie równi, wszyscy mamy rację, gdy poruszamy się w sferze wyłącznie zmysłowej - kolorów, zapachów, smaków. Kiedy jednak rozmawiamy o literaturze, to powiedzenie już tak sprawnie nie zadziała, będziemy raczej wartościować, coś jest głupsze,  a coś mądrzejsze, ktoś bredzi, a ktoś nie"[1].
* De gustibus non est disputandum

"Już w XIX wieku mówiono, że burgund jest muzyczny. E.T.A. Hoffmann je pił i partyturę swojego bohatera, kapelmistrza Kreislera**,  zraszał właśnie burgundem"[2].
** Chodzi o "Kota Mruczysława"

A reszta to... mówić hadko. Szkoda, bo po "Książkach i ludziach" miałam wysokie oczekiwania i wielkie nadzieje.

Męka więc może być nie tylko twórcza, ale i odtwórcza, czyli to czytelnik się męczy czytając. Jak ja.

---
[1] "Męka twórcza. Z życia psychosomatycznego intelektualistów" Barbara Łopieńska, W.A.B., Warszawa 2004, s. 121
[2] Tamże, s. 130

30 dni z książkami - Dzień 2 - Książka, którą lubisz najmniej

Kolejny dzień to:

Dzień 2 - Książka, którą lubisz najmniej

Tu się zawahałam  - lubię najmniej czy nie lubię w ogóle? Czy to jest to samo? Uznałam że tak, po czym ponownie uruchomiłam biblionetkę, tym razem przyglądając się ocenom najniższym. Przy czym nie chodzi o książki, których nie dokończyłam, bo się znudziłam, bo mnie nie porwało - chodzi o całkiem konkretne odczucia związane z książką - niechęć. I co my tu mamy:

Antologię "Balsam dla duszy miłośnika kotów"  - i podejrzewam, że wszystkie inne z tej serii - nie lubię, bo nabijają czytelnika w butelkę, obiecują jakieś ukojenie, a serwują miałkie, bezwartościowe teksty, czyste oszukaństwo! Nie lubię!

"Zew Cthulhu" Lovecrafta - nie lubię horrorów, a ten szczególnie jakoś mnie zniechęcił, ale to dlatego, że jeden z moich znajomych uparcie i złośliwie go we mnie wpiera i wciska. Nie lubię!

 Ale naj, naj, najbardziej nie lubię książki "Zwał" Sławomira Shuty - bo to brzydka, napisana brzydkim językiem książka o brzydkich aspektach życia. Odpychająca, odrzucająca, wywołująca u mnie uczucie silnej niechęci książka. Nie lubię!
Tak

Książka, którą lubię najmniej to "Zwał". 

30 dni z książkami - Dzień 1 - Twoja ulubiona książka

Słyszeliście o nowym wyzwaniu? Przeczytałam o nim u Prowincjonalnej Nauczycielki, a że interesujące i zmuszające do przemyśleń, zdecydowałam się na udział.  Oto plon przemyśleń na temat:

Dzień 1 - Twoja ulubiona książka

Każdy, kto zabrał się za to wyzwanie, wie doskonale, że wydłubanie jednej ulubionej z wielu jest potwornie trudne. No może nie każdy, ale większość, a ja nie jestem wyjątkiem.  Zaczęłam więc myśleć intenywnie,  a potem poszłam na moją ulubioną stronę książkową, czyli biblionetkę, wyświetliłam sobie  ocenione książki, posortowałam według ocen i zaczęłam przeglądać te najwyżej ocenione, szukając tych, które lubię szczególnie.

O proszę, "Niezwyciężony" Lema - uwielbiam, to zetkniecie ludzi z mechanizmami i co z tego wynika, to będzie ta książka!
Ale zaraz potem były "Opowieści o pilocie Pirxie" też Lema,  przecież to lubię bardziej, a tak naprawę to lubię samego Pirxa, kadeta, pilota, komandora, oblatanego i otrzaskanego w kosmocie człowieka, wciąż człowieka.
Idę jednak dalej, bo jeszcze nie dotarłam do końca alfabetu i proszę, kolejny ukochany tytuł "Piknik na skraju drogi" Strugackich. Tak, to będzie to, postać Reda, stalkera, łażącego po strefie, wryła mi się w pamięć...
Moment, zaraz, jak Strugaccy, to przecież nie do pobicia jest "Ślimak na zboczu"! Wielowymiarowa, zagadkowa, tajemnicza i wymykająca się wszelkim prawidłom książka, która na dodatek świetnie się czyta.
Nie, to wszystko wyżej nieprawda, ulubioną jest "Tam piaski śpiewają" Josephine Tey  - to będzie ta ulubiona!
Potem wzrok mi pada na "Wszystko czerwone" Chmielewskiej i przypominam sobie lampę, nogi, Edka, sok pomarańczowy w lodówce i duńskiego policjanta o niewymawialnym nazwisku i już wiem, że te powyższe to takie wszystko poważne, a ta jest wesoła i ta winna mieć etykietkę ulubionej.

Po czym docieram prawie do końca alfabetu i widzę. "Zawsze jakieś jutro" Janiny Wieczerskiej.  Zastygłam. Przypomniałam sobie Joasię, Marka, Wrocław w ich tle,  klasę X humanistyczną, prace społeczne, paczki z domu przysyłane Joasi i drgnęło mi serce. To nie jest jakoś bardzo wybitna książka, ot, historia z życia, zwyczajni ludzie, młodzi, radośni, czasem posępni - a zapadła we mnie trwale i nieodwołalnie.
Tak.

Ulubioną książką jest "Zawsze jakieś jutro"

 

A wszystkie dni wyglądają tak:

Dzień 1 - Twoja ulubiona książka
Dzień 2 - Książka, którą lubisz najmniej
Dzień 3 - Książka, która Cię kompletnie zaskoczyła
Dzień 4 - Książka, która przypomina Ci o domu
Dzień 5 - Książka non-ficiton, której czytanie sprawiło Ci niekłamaną przyjemność
Dzień 6 - Książka, przy której płaczesz
Dzień 7 - Książka, przez którą trudno przebrnąć
Dzień 8 - Mało znana książka, która nie jest bestsellerem, a powinna nim być
Dzień 9 - Książka wielokrotnie przez Ciebie czytana
Dzień 10 - Pierwsza książka przeczytana przez Ciebie
Dzień 11 - Książka, dzięki której zaraziłeś się czytaniem
Dzień 12 - Książka, która tak wycieńczyła Cię emocjonalnie, że musiałaś przerwać jej czytanie lub odłożyć na jakiś czas
Dzień 13 - Najukochańsza książka z dzieciństwa
Dzień 14 - Książka, która powinna się znaleźć na obowiązkowej liście lektur w szkole średniej
Dzień 15 - Ulubiona książka traktująca o obcych kulturach
Dzień 16 - Ulubiona książka, którą sfilmowano
Dzień 17 - Książka, którą sfilmowano i zrobiono to źle
Dzień 18 - Twoja ukochana książka, która już nie można kupić
Dzień 19 - Książka, dzięki której zmieniłaś zdanie na jakiś temat
Dzień 20 - Książka, którą byś poleciła osobie o wąskich horyzontach myślowych
Dzień 21 - Książka, która przyniosła ci wielką przyjemność, ale wstydzisz się przyznać, że ją czytałaś
Dzień 22 - Ulubiona seria wydawnicza
Dzień 23 - Ulubiony romans
Dzień 24 - Książka, która okazała się jednym wielkim oszustwem
Dzień 25 - Ulubiona autobiografia/biografia
Dzień 26 - Książka, którą chciałabyś przeczytać, a jeszcze nie jest napisana
Dzień 27 - Książka, którą byś napisała, gdybyś umiała
Dzień 28 - Książka, której przeczytania bardzo żałujesz
Dzień 29 - Autor, którego omijasz
Dzień 30 - Autor, którego wszystkie książki czytasz

Rozdawajka - losowajka - szczęśliwy zwycięzca!

Losowajka uskuteczniona za pomocą nieocenionej strony random.org okazała się szczęśliwą dla osoby, która wpisała się jako czwarta z rzędu. Jest to

lilybeth

Gratulacje! Na dole strony strony, po lewej, jest adres do mnie, pod który należy podać dane do wysyłki. Jeszcze raz gratuluję, wszystkim dziękuję za udział :)

"Tupcio Chrupcio. Dbam o zęby" Anna Casalis - bo o zęby trzeba dbać!

Lubimy Tupcia Chrupcia. Fajny myszak z niego. I jak każde dziecko - lubi on słodycze, które mama wydziela mu z umiarem, napominając przy tym, by nie zapomniał umyć zębów, bo próchnica  tylko czyha za progiem. Ale co tam napominanie, które tak łatwo puścić mimo uszu. Porządny, ładny przykład próchnicy podziała o wiele skuteczniej. Tak się składa, że przyjaciel Tupcia, Borys, dysponuje takim przykładem: śliczna, mała dziurka w zębie. W dodatku dziurka daje znać o sobie bólem w znakomicie dobranym (pod względem pedagogicznym) momencie, czyli rankiem, tuż po tym, jak chłopcy urządzili sobie piżama party. Opychali się przy tym ciasteczkami, w głębokiej pogardzie mając mycie zębów. Na szczęście dla Borysa istnieją dentyści, a Tupcio już nie zapomina o myciu zębów.
Muszę dodać, że gdy pierwszy raz przeczytałam synowi  tę właśnie historię o Tupciu, następnego dnia umył zęby jakieś osiemnaście razy. Świadczy to znakomicie o książce, prawda?

"Tupcio Chrupcio. Dbam o zęby" Anna Casalis, tekst polski Eliza Piotrowska, ilustracje Marco Campanella, wydawnictwo Wilga 2010.

Rozdawajka - losowajka!

Uwaga uwaga, dziś książka do wzięcia! Oto "Synowie boga" autorstwa M.D.Lachlana - rzecz o królu wikingów, jego synach i jego wilkach.
Znakomita recenzja Eruany - tutaj do poczytania.

Żeby się zgłosić, trzeba się zgłosić, wpisując w komentarzu pod tą notką, że się zgłasza. Zgłaszać się można do końca czwartku, piątego kwietnia, do północy. Po czym nastąpi losowanie, a szczęśliwa osoba, która zostanie wylosowana, zgłosić się winna na maila (widoczny na dole strony).

Pozdrawiam i powodzenia życzę!

"Przygoda na Tylnej Mariackiej" Witold Turant

Książkę dostałam od Kasi (Kasiu, dziękowałam już, ale się powtórzę: dzięki!), przeczytałam, odłożyłam na półkę. Teraz sobie przypomniałam, że ani słówkiem o niej nie wspomniałam na blogu. Nie, że mi się nie chciało, po prostu nie wiedziałam, co napisać. Toteż pomyślałam, że może niech sam autor przemówi, nie ja - i zdjęłam książkę z półki z zamiarem wyszukania jakichś ciekawych cytatów. Jak już zdjęłam, zaczęłam zastanawiać się, dlaczego ta książka powstała.
To zbiór opowiadań "wspomnieniowych", wszystkie łączy miejsce akcji - Katowice. Opowiadania są różne, czasem metafizyczne (ktoś kiedyś kogoś zamordował i duch ofiary straszy), czasem rubaszne (dwaj kloszardzi wysyłają trzeciego do agencji towarzyskiej), czy też tragikomiczne (gdy uczestnicy prywatki odkryli w trumnie zwłoki babci gospodyni przyjęcia).

Dlaczego zostały zebrane w książkę i wydane? Dowiedziałam się tego po dwóch miesiącach, kiedy to przyjechała do mnie moja mama i zaczęłyśmy rozmawiać na temat krzyży i kapliczek (to jeden z koników mojej mamy); ona przytaczała przeróżne historie z zamierzchłych czasów (wojna, czasy stalinowskie) dotyczących właśnie kapliczek. W pewnym momencie zamyśliła się głęboko i westchnęła "ech, że też człowiek jak był młody, to nie chciał słuchać tych opowieści, teraz już poumierali ludzie i nie ma kogo spytać...". Ja na to "mamo, a może ty byś to spisałam, zanim sama zapomnisz?"

Ocalić od zapomnienia. Otóż to. Właśnie dlatego. Wcale nie chodzi o jakieś wstrząsające historie, zaskakujące i niezwykłe niezwykłości, tylko o okruchy, okruszki życia. Zarzucić wędkę i wyłowić, zanim spadną na dno i przykryją sie mułem niepamięci. To właśnie zrobił Witold Turant. Do tego zrobił to z nostalgią, pięknym, delikatnym językiem (czy aby nie za delikatnym jak na Sląsk i Ślązaków?), barwnie i z uśmiechem.
Gdybym pochodziła zae Śląska, tu wyrosła i spędziła dzieciństwo, z pewnością książka podobałaby mi isę jeszcze bardziej.

"Przygoda na Tylnej Mariackiej" Witold Turant, Oficyna Wydawnicza Branta, Bygdoszcz-Katowice 2009.

"Blankets. Pod śnieżną kołderką" Craig Thompson - REWELACJA

Cudo, mówię, cudo!
Słyszałam już opinie (właściwie czytałam), że to świetna, znakomita pozycja. Z mocą potwierdzam - to absolutnie rewelacyjna powieść graficzna.

O czym to jest i dlaczego takie dobre?
"Blankets" to komiks autobiograficzny, Craig Thompson opowiada o swoim dzieciństwie, rodzinie, dorastaniu - ale to wszystko jakby tylko tytułem wstępu, podbudowy do pokazania samego siebie, swoich myśli, wątpliwości i rozterek. To fundament. Na tym fundamencie Thompson osadził historię miłosną, własną. Niby taką trywialną - on i Raisa poznali się na zimowisku, oboje outsiderzy odstający od reszty, naturalną więc koleją rzeczy przylgnęli do siebie. Po zimowisku pisali do siebie listy i tęsknili, a potem Craig pojechał do Raisy i spędził tam dwa tygodnie.

Te dwa tygodnie narysowane są jak poezja. Każdy szczegół, kosmyki włosów, nocne rozmowy, spacery w śniegu i dłoń w dłoni - oddane są z takim ładunkiem emocjonalnym, że mnie, kobiecie, istocie wrażliwej, dech zapierało. Czyste piękno pierwszej, nastoletniej miłości, motyli w brzuchu, drgnień serca, nieśmiałych dotknięć i ognia, a właściwie żaru między jego i jej ciałem. Jak on to narysował! Subtelnie, intymnie, z klasą, magicznie, zachwycająco! Co za gość...

Jak skończyła się ich historia? A jak skończyły się historie pierwszych miłości większości z nas? Jakiś promil pewnie jest w takim związku do dziś. Większość jednak zachowała ją pewnie w pamięci - jako piękne, może już nieco zwietrzałe,  ale cudowne wspomnienie. Ale to nasze prawo, stawiać sobie malusie ołtarzyki w duszy na cześć czegoś szczególnie pięknego i cudownego, palić kadzidełka i ustawiać kwiaty.
Craig Thompson to narysował, zamiast ołtarzykować,w rysunki wkładając kawałek własnego serca. Brzmi górnolotnie i pompatycznie? Niech brzmi, ten kawałek naprawdę tam jest, a nawet dwa, jeden na stronach 260-261, a drugi na stronie 436.

 Powyższy rysunek pochodzi z http://www.comicsalliance.com - koniecznie kliknijcie i zobaczcie część tej historii.

Pisałam w tej notce, że nad tą właśnie pozycją wahałam się trochę, czy zakupić - nie da się ukryć, chodziło o cenę, to droga książka. Kupiłam i nie żałuję ani jednej złotóweczki na to wydanej.

"Blankets. Pod śnieżną kołderką" Craig Thompson, tłumaczenie Joanna Hawrot-Kniaź, Timof i cisi wspólnicy, Warszawa 2010.

"Saga Sigrun. Północna droga" Elżbieta Cherezińska - pachnie mi Krystyną

Kupiłam całkiem jakby przypadkowo, na allegro, bo gratisowa przesyłka i patrzyłam, czy by tego nie wykorzystać. Padło na "Sagę Sigrun", kupiłam, przeczytałam i absolutnie nie żałuję, bo czytało się bardzo dobrze.

Oto Sigrun - jedynaczka. Ojciec ją kocha i rozpieszcza, ale nie psuje. Ona sama to kochana dziewczynka, posłuszna, pilna w pracach domowych, a do tego piękna jak marzenie. Gdy Sigrun dorasta, ojciec wybiera jej męża, jak to jest w zwyczaju w Skandynawii w IX-X wieku (nie tylko tam i nie tylko wtedy, ale w ten sprytny sposób przemyciłam czas i miejsce akcji), a dziewczę pokornie przyjmuje wybór. Mogła trafić źle, no mogła: na pijaka, rozpustnika czy głupca - nie, trafiła najlepiej jak mogła, Regin jest wzorem cnót męskich, a do tego kocha Sigrun nad życie.
Po ślubie i przeprowadzce do domu męża mogła ta młoda dziewczyna nie odnaleźć się w nowej roli gospodyni? Mogła. Ale nie, zjednuje sobie serca domowników od pierwszego kopa, służba ją uwielbia, a drużyna męża wręcz czci.
W sypialni mąż dopieszcza ją tak, że każda babka by tak chciała, a do tego przy każdej okazji obsypuje ją klejnotami.
Słowem, życie jak w Madrycie, bez ziarenek grochu ani niczego takiego. Chyba autorka wyczuła, że przesadziła z tą sielanką, bo dorzuciła Sigrun dwa zmartwienia: częste wyjazdy męża na różnego rodzaju wyprawy oraz bezskuteczne starania o dziecko. Zresztą, to drugie zaraz się zmieniło, szczęśliwa para doczekała się potomstwa, zdrowego chłopczyka i ślicznej dziewczynki. Co do wypraw, mąż nie zmienił przyzwyczajeń, zresztą, żądać od Wikinga, żeby siedział w domu na tyłku, to jakby tygrysowi zęby i pazury powyrywać.
No i tak im się życie toczy, szczęśliwie, mniej szczęśliwie, ale zawsze do przodu.

Tam w tle jet zarysowana historia Skandynawii, królowie, walki i przepychanki tronowe, ale jakoś mnie to nudziło. Brak mi było tam Cornwellowskiego pazura, krwi, potu i flaków. Cherezińska pisze zajmująco, ale kobieco, mięciutko i emocjonalnie (błysk skojarzenia z M.Z. Bradley), dobrze jej wychodzi pisanie o codziennym babskim życiu, a już najlepiej o łóżkowych igraszkach. I wcale nie żartuję, śliczne te opisy, sama poezja, namiętność i erotyka, no no, podziwiam.

Ale pachniało mi to wszystko "Krystyną córką Lavransa" ( i jeszcze "Karin, córką Monsa", tu córka i tu córka, ciekawe czemu jedna z przecinkiem, a druga bez) za bardzo, żeby książka ujęła mnie nowatorskim pomysłem. Oceniam wysoko, ale nie jestem na razie zdecydowana na kupno następnych części.

"Saga Sigrun. Północna droga" Elżbieta Cherezińska, Zysk i S-ka, Poznań 2009.

"Księga czarownic" Zbigniew Dmitroca - coś niesamowitego, odepchnęła mnie książka

Zbiór wierszy, ale raczej nie dla dzieci, bardziej dla dorosłych. A może dla jednych i drugich? To wiersze o czarownicach. E tam. To wiersze o kobietach, różnych: jest femme fatale, jest pracoholiczka, bałaganiara, zazdrośnica... Ale zawsze to kobieta odstająca nieco od ogółu, inna, wyobcowana, niezależna. Każdy z wierszy kończy się tak:
"I dlatego w okolicy
ma opinię czarownicy"

Ten zbiorek mógłby być całkiem ciekawy (choć ilustracje niezbyt mi się podobały), bo w interesującej formie przestawia wady i zalety kobiet: czasem wady, które są zaletami, czasem odwrotnie. Mógłby, ale jedna cecha położyła książkę kompletnie, z trudem doczytałam do końca.

Zapach. Okropny, obrzydliwy, duszący, paskudny, ODPYCHAJĄCY zapach - chyba farby drukarskiej, atakujący mnie za każdym razem, gdy otworzyłam książkę.
Ugh.
Pierwszy raz się spotkałam z czymś takim i z prawdziwą ulgą książkę oddałam właścicielce.