Do sklepu
Centrali zajrzałam, albowiem chciałam zakupić
"Czarnego Pana". No ale przecież tak wejść, zakupić i wyjść, nie rozejrzawszy się nawet, to się nie da! Rozejrzałam się więc i oko mi padło na "Ryjówkę przeznaczenia", od dawna tkwiącą u mnie w schowku bibliotecznym. Uległam, bo to podobno komiks i ładny, i edukacyjny, i dla dzieci... słowem - wszystkomający!
Absolutnie nie żałuję.
Tytułowa ryjówka to Dobrzyk, zwierzątko nikłych rozmiarów, ale wielkiego serca, do tego szlachetne i odważne. Ma mnóstwo przyjaciół i niewielu wrogów, ma też przed sobą zadanie do wypełnienia, co niniejszym czyni. Zadanie jest szczytne i ekologiczne, ale jak ktoś mi powie, że wieje nudą i trąci dydaktycznym smrodkiem, to trącą go w ucho, bo nie trąci ani nie wieje. Jest wesoło, sporo się dzieje, masa zwierzątek przewija się przed oczami, jest świetnie!
Nie wiem, do jakiej kategorii wiekowej autor kierował komiks, zapewne do szkolnej dziatwy, ale z ręką na sercu mówię, że dawno żadna książeczka tak Krzysia (3,5-latka) nie zainteresowała. Oczu nie mógł oderwać! I protestował przeciwko dzieleniu lektury na części, a to przecież 112 stron - na raz przed spaniem trudno byłoby przeczytać.
Jeszcze się podzielę refleksją, że czytanie komiksu małemu dziecku różni się nieco od czytania ilustrowanych książek. Bo w takiej książce tekst sobie, a ilustracja sobie; owszem, nawiązuje do tekstu, ale można ją ominąć wzrokiem i też się wie, o co chodzi. W komiksie nie można ominąć nic wzrokiem, bo się zgubi część historii. Trzeba oglądać wszystko i we właściwej kolejności. Z kolejnością u mojego malucha jeszcze nie jest idealnie i pomagałam mu trochę, wskazując palcem na właściwy rysunek, a na rysunku na postać, która właśnie "mówi".
Panie Tomaszu, słyszałam, ze ma się ukazać druga część, czekam niecierpliwie, bo ciekawa jestem, co będzie z kukułczym pisklakiem.
P. S. Wielki plus za solidne wydanie - twarda okładka, kredowy papier.
"Ryjówka przeznaczenia" Tomasz Samojlik, Instytut Biologii Ssaków Polskiej Akademii Nauk, Białowieża 2012.
