Wampirka Asia, wcześniej zwana Myszą, teraz zważniała i nikt już jej Myszą nie nazywa. Asia całkowicie poświęciła się ogarnianiu (a jest tego trochę) rzeczywistości: praca, studia, gniazdo, bo jeszcze dwa dodatkowe wampiry, mediacja z wrogim gniazdem... jakże ja ją rozumiem!
To Asia zwana Myszą, młode dziewczę, studiujące i pracujące, które pewnego pięknego dnia odkrywa z oburzeniem, że nie żyje. Oraz, że jest wampirem. Doprawdy, też bym była oburzona.
"Gdy główny planista kończy martwy, cała produkcja stoi pod znakiem zapytania, a firma nieuchronnie pogrąża się w chaosie. Zarząd blednie na myśl o przestoju, policję bardziej interesuje, kto zabił Mirka Biernackiego. Wszyscy są podejrzani, zwłaszcza Stella, bo do inspektora Chętka szybko docierają wieści o jej zatargach z ofiarą. Pracownicy podejmują własne śledztwo - wymagają tego sprawiedliwość, wiszące nad głowami terminy dostaw i spragniony najświeższych plotek kierownik jakości".
Jeśli po przeczytaniu powyższego przyjdzie wam na myśl Tadeusz Stolarek z książki "Wszyscy jesteśmy podejrzani" Joanny Chmielewskiej, to będziecie mieli dokładnie tak jak ja, to była moja pierwsza myśl. O rany, pomyślałam sobie, ale to już było, nihil novi sub sole. Słuchajcie, to podpucha, te powieści nie są podobne, choć zamysł ten sam (ale przecież klasyczny motyw zamkniętego pokoju obecny jest w ogromnej ilości kryminałów).
