"Zła matka" Ayelet Waldman - to jest to.

Po prostu super. Jestem zachwycona książką  i oceniam na 5,5. Wysoko!
Miałam podczas lektury odczucie, że ktoś mnie rozumie oraz że ja rozumiem kogoś. Rzadko kiedy nawiązuję takie relacje z autorką, której przecież nie znam, a tylko przeczytałam, co napisała.
Ujęła mnie szczerością. Napisała o swoim życiu, o małżeństwie, dzieciach i macierzyństwie tak, że kiwałam głową podczas czytania: tak, to prawda, że mąż nas nie rozumie. Tak, to prawda, że ciąża była cudowna, tak samo jak prawdą jest, że spuchnięte stopy i niemożność spania na brzuchu mogą doprowadzić do szału. To prawda, że niemowlę jest słodkie i ślicznie pachnie, tak, że ma się ochotę zacałować je na śmierć. I to prawda, że gdy wyje piątą noc z rzędu, ma się ochotę wyrzucić je przez okno.
Osobista, wielowymiarowa książka - wcale nie tylko dla matek, o nie.

Wynotowałam sobie mnóstwo fragmentów. Na razie jeden, z pierwszego rozdziału, pt "Zła Matka".

"Właśnie to zastanawianie się, to poczucie niespełnienia są dla nas najgorsze i budzą największy niepokój. Poczucie rozczarowania, nudy i nieszczęścia jest niemiłe, ale co najbardziej nas przeraża, to sam f a k t, że jesteśmy rozczarowane, znudzone i nieszczęśliwe. Bo matka, której nie wystarczy bycie matką, matka, która chce więcej, niż tylko spędzać całe dnie ze swoimi dziećmi, matka, która wyobraża sobie więcej - jest egoistką. I tak jak Dobrą Matkę cechuje samowyrzeczenie, tak główną cechą Złej Matki jest egoizm."*

Będzie więcej cytatów.

---
* "Zła matka" Ayelet Waldman, tłumaczyła Katarzyna Janusik, Znak, 2011, s. 21.

"Miecze i mroczna magia" - antologia jednego opowiadania

Takie antologie są świetnymi zabijaczami czasu. Czyta się je bardzo przyjemnie, do tego są bardzo porządnie wydane, twarda oprawa, szycie i tak dalej - nie ma obaw, że nagle rozlecą się w rękach. Proszę, jak ładnie zaczęłam, od zalet, hehe, nie za długa lista, prawda?
Teraz wady, jest tylko jedna: kompletnie nie zostają w pamięci. Niby znane nazwiska (Steven Erikson, Glen Cook, Gene Wolfe, Tanith Lee, Robert Silverberg), światowe sławy, a wygląda, jakby opowiadania do potrzeb antologii wyciągnęli pomięte z kosza, albo szybko pisali na kolanie. Nic nie uderza, nic nie powala, nic nie zachwyca. Lub prawie nic.

Prawie, bo jedno opowiadanie zapamiętałam. Nie ukrywam, że na spotkaniu biblionetkowym łapczywie chwyciłam za tę książkę, bo zerknęłam na spis treści i oko mi zabłysło na widok jednego nazwiska.
Scott Lynch. Zaczął cykl Niecni Dżentelmeni, zaczął świetnie, dwa tomy się ukazały i nagle urwał.  Czekam na resztę, bo jest na co czekać. A tu proszę, opowiadanie. Kusiło mnie, żeby od niego zacząć, ale uczciwie zaczęłam od początku. No nic, naprawdę nic nie przykuło mojej uwagi. Dopóki nie dotarłam do opowiadania pod tytułem "Między regałami" Lyncha. Super.

Studenci piątego roku studiów magicznych przygotowują się do egzaminu na koniec roku. Egzaminem jest oddanie książki do biblioteki. Ha, jaki to smaczek dla wszystkich uczniów i studentów! Biblioteka gryzie, he, he. Zwłaszcza jak trzeba oddać książę. Poważnie! Gryzie, połyka, straszy i napada. Biblioteka pełna ksiąg magicznych, żyjąca własnym życiem, mrocznym i podstępnym, nie jest niczym nowym, zwłaszcza dla fanów Pratchetta, uuk. Co mi w ogóle nie przeszkadzało, bo Lynch rozwija wątek po swojemu, co bardzo mi się podobało. I tylko, niestety, zaostrzyło apetyt na "Republikę złodziei".

"Miecze i mroczna magia" pod redakcją Jonathana Strahana i Lou Andersa, przełożyli Ewa i Tomasz Hornowscy, Dom Wydawniczy REBIS, Poznań 2011.

"Nim nadejdzie mróz" Hennning Mankell - uwaga, Linda nadchodzi!

Pisałam już wiele razy, że bardzo lubię Wallandera. No bo lubię. Zmartwiłam się, gdy zaczął chorować i stało się już wiadome, że choroba uniemożliwi mu pracę. Koniec serii o Wallanderze, ech, psia kostka.

A tu proszę, pałeczkę przejmuje Linda Wallander, córka Kurta, świeżo po szkole policyjnej, ale uwaga, jeszcze nie policjantka. Dziewczyna ma już przydział do komendy w Ystad, ale do podjęcia obowiązków służbowych zostało jej jeszcze trochę czasu. Wykorzystuje je do odświeżenia znajomości z kilkoma dawnymi przyjaciółkami. Nagle bach, jedna z nich imieniem Anna znika niespodziewanie i bardzo tajemniczo, Linda zaczyna się martwić, próbuje zainteresować tym zniknięciem ojca, on ją zbywa, ona się denerwuje... i tu się trochę zatrzymam w tym skrócie fabuły, bo mnie straszliwie irytowało to, jak jak Kurt Wallander i Linda się do siebie odnoszą. Wrzeszczą, warczą, nie słuchają się wzajemnie, wiecznie mają do siebie pretensje. Ech, nie podobało mi się to.

"Australia. Gdzie kwiaty rodzą się z ognia" Marek Tomalik

Ustawiłam się do książki w kolejce na stronie Włóczykijki, kolejka długa, więc nawet już zapomniałam, że się ustawiłam, a tu proszę - przyszła, w towarzystwie czasoumilaczy, które zużyłam, zanim zdążyłam zrobić zdjęcie, więc zdjęcia nie będzie, tylko okładka.

Marek Tomalik jest Australijczykiem. Może i nie ma tego wpisanego w paszporcie, ale na pewno ma w sercu. Wyjechał tam po raz pierwszy jako młody chłopak, zakochał, na zawsze i na zabój, i wraca tam, wciąż wraca. Pisze też o Australii książki. Właściwie nie o Australii, tylko o tym, jak on ją widzi, jak ją czuje, jak smakuje dla niego ten kraj, jak on go rozumie.

Autor woli bezdroża od miast czy miasteczek. Noce spędza na dachu samochodu, nie w domu czy hotelu. Ogląda kraj z okna własnego samochodu terenowego, nie autokaru. Widać, że to rasowy traper. Ja nie jestem traperem, moje zdolności przetrwania w dzikim terenie ograniczają się do wybrania numeru na klawiaturze telefonu komórkowego oraz zbierania jagód - toteż wiele z tej książki przeszło obok mnie, bo nie doceniłam/ nie zrozumiałam/ nie podzielam pasji.

Ale podziwiam tego faceta, za wielkie zaangażowanie w Australię oraz za to, że odkrył Aborygenów mnie, czytelniczce. Co prawda dalej nie wiem, z czym ich się je, ale nie ja jedna, bo sam Tomalik przyznaje, że to bardzo tajemnicza kultura. Tajemnicza i niezrozumiała dla nas, białych. My bowiem w miarę upływu czasu rozwijaliśmy pieczołowicie cywilizację i budowaliśmy postęp (czy co tam się z postępem robi). Narzędzia, siedziby, koło, miasta, ustroje i drobnoustroje, nauka, technika, Noble i NASA. Na to postawiliśmy i tym się chełpimy. Dla nas kultura Aborygenów zatrzymała się gdzieś na początku tej drogi. Dla nich zaś wcale się nie zatrzymała. tylko podąża zupełnie inną drogą, tak bardzo inną, że jej kompletnie nie rozumiemy, a czego biały człowiek nie rozumie, tego się boi i to tępi. Ech. Indianie w rezerwatach, zapijaczeni Eskimosi i Zulusi w plastikowych sandałkach, stracone pokolenie Aborygenów (co za podłość), mamy się czym chwalić. Cywilizacja, psia jego mać.

Tak, te kawałki o Aborygenach w książce Tomalika zdecydowanie były najciekawsze. Natomiast o kangurach na środku drogi, o największych farmach na świecie, o pożarach buszu, o poszukiwaniu opali i o samochodach taplających się w błocie fajnie się czytało, ale pewnie za czas jakiś o tym zapomnę. Autorze, mam więc prośbę. Proszę napisać książkę o Aborygenach, tylko o nich. Pan to czuje, to coś, co jest potrzebne do napisania takiej książki. To by było naprawdę ciekawe.

No to czekam.

"Australia. Gdzie kwiaty rodzą się z ognia" Marek Tomalik, Wydawnictwo Otwarte, 2011.

Znów siedzę na wsi, znów się opalam

Oprócz tego zajmuję się dziećmi, sprzątam, piorę, karmię, zbieram, zamiatam, łupię, zrywam, siedzę, leżę, stoję na głowie. Wszystko, wszystko! :)

Ale również czytam, na ile się da.

"Direttissima" Jerzy Kulczyński - kolejny staroć

Bardzo dobra okładka - dzięki niej pamiętam książkę po tylu latach (od momentu pierwszego przeczytania), że było coś o wspinaczce, o czym świadczy lina, no i że coś w rodzaju trucizny było w tubie. Tylko nie pamiętałam, czy to była tuba od pasty do zębów czy inna. Okazało się, że inna, ale dam głowę, że tuba od pasty do zębów w jakimś kryminale była wykorzystana.

Tytuł zaś był dla mnie niezrozumiały, teraz wiem, że to rodzaj drogi wspinaczkowej, na który wybrał się jeden z bohaterów powieści - konkretnie jest to solowe przejście direttissimy Mięgusza - no i w trakcie tegoż wejścia tragicznie zszedł, a raczej zleciał na zbity, ups, zbitą osobę. Przyznać należy, że zmarły świętym nie był i dobrze miał za uszami; z jednej strony to niby dobrze, bo nie zginął niewinny człowiek, z drugiej niedobrze, bo podejrzanych jest sporo.

Kryminał ten oparty jest na znanym schemacie - mamy górskie schronisko (przy Morskim Oku, to stare zapewne, bo akcja dzieje się na przełomie lat 50 i 60), mamy grupę taterników i turystów, potem jeden z taterników zlatuje i widać, że to nie jest nieszczęśliwy wypadek, a następnie nadchodzi halny, odcinając od świata schronisko wraz z zawartością. Zawartość z zapałem bawi się w detektywów, rozwiązując zagadkę tajemniczej śmierci. Świetnie im idzie, bo w krótkim czasie znajdują kilku podejrzanych - któryś  z nich w końcu musi okazać się winnym, prawda?

Zainteresowało mnie to, że bohaterowie, a właściwie ich część, to: "[...] grupa alpinistów, członków pierwszej polskiej wyprawy w Himalaje, udająca się w Tatry na przedwyprawowy obóz treningowy" *. Tak, ja wiem, że to fikcja (bo pierwsza taka wyprawa była w 1939 roku), o czym autor starannie zapewnił, ale jednak intryguje. Czytałam różne książki, gdzie kreuje się ludzi gór na ludzi honoru; tacy wiecie, górscy rycerze, marzyciele plus herosi. Figa, bo to ludzie, nie nadludzie, mają swoje zady i walety, popełniają grzechy i grzeszki, są zawistni... są różni. Miłość do gór i do wspinaczki to za mało, by uszlachetnić charakter.

* - "Direttissima" Jerzy Kulczyński, Iskry, Warszawa 1986, s.9

"Powikłane ślady" Jadwiga Kaflińska - stary milicyjny kryminał

Klub Srebrnego Klucza wydawał (zaraz, Klub wydawał czy zawierał?) mnóstwo powieści milicyjnych, gdzie młody albo w wieku co najwyżej średnim oficer milicji rozwiązuje kryminalną zagadkę. Przy tym wykazuje się oczywiście starannym zebraniem wszelkich dowodów, znakomicie przeprowadzonymi przesłuchaniami, no i rzecz jasna, błyskotliwym wyciąganiem wniosków z tego wszystkiego.

Ten kryminał nie odbiega od powyższego wzorca, oficer to kapitan Stefan Kosiński: "miły, spokojny sposób bycia, przyjazne spojrzenie, zachęcający uśmiech [...].  Szczupła, zwinna sylwetka, jasne, zaczesane do góry włosy oraz wesołe oczy" [1]. Widać, że kobieta ten kryminał pisała, prawda? Chyba że Kaflińska to pseudonim, ale zdziwiłabym się. Bo tylko kobieta tak od razu rach ciach wyswata kapitana z panią mecenas: "młoda, bardzo przystojna kobieta w świetnie skrojonym wiosennym kostiumie z czarnej wełny" [2].
Już po kilkudziesięciu stronach czytamy:
"Spodobał jej się ten sympatyczny blondyn w dobrze skrojonym ubraniu [...]"
"[...] podobała mu się coraz więcej, mimo że usiłował patrzeć na nią wyłącznie jak na świadka". [3]
I tak to leci dalej, na szczęście pani mecenas Aldona Iglińska pozostaje poza kręgiem podejrzanych i romans może się spokojnie rozwijać.

Ale, ale, ten kryminał różni się czymś od innych. Nigdzie nie podano roku, w którym toczy się akcja, ale można wywnioskować, że jakieś trzydzieści lat po wojnie. Echa wojny, okupacji i powstania wciąż się odbijają bolesną czkawką, no i są istotnym tłem wydarzeń rozgrywających się w powieści. Swoją drogą, z zainteresowaniem czytałam o tym, jak na Pawiaku trafiały się szuje bogacące się kosztem współwięźniów. Z jeszcze większym zainteresowaniem pochłonęłam historię o cudownym ocaleniu Żydówki z transportu do obozu koncentracyjnego. Przed niemieckim sądem złożono mianowicie oświadczenie, że jest nieślubnym dzieckiem, oczywiście aryjskim, oddanym na wychowanie żydowskiej rodzinie. Oświadczenie zostało przyjęte, dziewczynę z pociągu wyciągnięto. Ocalała. Przeżyła.

No, ale takie opowieści to za mało, żeby ocenić ten kryminał na więcej niż 3.

---
[1] "Powikłane ślady" Jadwiga Kaflińska, Iskry, Warszawa 1983, s.10
[2] Tamże, s.50
[3] Tamże, s.53

Czerwcowe spotkanie biblionetkowe

 Jak zwykle było świetnie, gwarnie, hałaśliwie, wesoło i rzewnie. Ogromne stosy książek na stołach, kelnerzy z obłędem w oczach próbujący zmieścić tam jeszcze pożywienie, zdjęcia, uśmiechy, powitania i pożegnania. Chyba jestem uzależniona od tych spotkań, ale to taki miły rodzaj uzależnienia.

Oddałam właścicielom:
 - "Czarne koty i prima aprilis" H. Oliver
- "Księga Sandry" T. Pierce
- "Krainy Podmroku" i "Krainy magii" antologie
- "Cmentarzysko Bezimiennych Statków" A. Perez-Reverte
- "Gottland" M.Szczygieł
- "Smażone zielone pomidory" F. Flagg
- "Męka twórcza" B. Łopieńska
- "Nie ma z czego się śmiać" S. Grodzieńska
- "Zwierz w łóżku" D. Sumińska
- "Biała lwica" H. Mankell
- "Lwy Al-Rassanu" G.G. Kay
- "Światłość w sierpniu" W. Faulkner
- "Jeździec miedziany", "Tatiana i Aleksander" i  "Ogród letni" P. Simons
- "Sprawa kulawego kanarka", "Sprawa samotnej dziedziczki", "Sprawa przedziwnej mężatki" E.S. Gardner
- "Klaudyna" Colette
- "Grabieżcy Bagdadu" G. Delteil
- "Zła matka" A. Waldman

Oddano mi i mogę wstawić na półkę:
- "Norwegian Wood" i "Przygoda z owcą" H. Murakami
- "Oddział chorych na raka" A. Sołżenicyn
- "Pan Lodowego Ogrodu 1" J. Grzędowicz
- "Badyl na katowski wór" A. Bradley
- "Złodziejka książek" M. Zusak
- "13 i 1/2 życia kapitana Niebieskiego Misia" W. Moers
- "Skok w dobrą książkę" J. Fforde
- "Ulica marzycieli" R. McLiam Wilson
- "Ślimak na zboczu" Strugaccy
- "Moja historia czytania" A. Manguel
- "Portret Doriana Graya" O. Wilde
- "Barbarzyńca w ogrodzie", "Labirynt nad morzem" i "Martwa natura z wędzidłem" Z. Herbert

Pożyczyłam do przeczytania:
- "Kacper Ryx" M. Wollny
- "Wielki bazar kolejowy" P. Theroux
- "Maria i Magdalena, ""Zalotnica niebieska" M. Samozwaniec
- "Królewska krew. Wieża elfów" M.J. Sullivan
- "Dickens, cukrowa wata i inne smakołyki" P. Delerm
- "Saga rodu Forsyte'ów" J. Galsworthy
- "Anna Karenina" L. Tołstoj
- "Nawałnica mieczy. Krew i złoto" "Stal i śnieg" G.R.R. Martin
- "Każdy umiera w samotności" H. Fallada
- "Miecze i mroczna magia" antologia
- "Maria Pawlikowska-Jasnorzewska czyli Lilka Kossak: Biografia poetki"A. Nasiłowska

"Małpeczki z naszej półeczki" Krista Bendová - o przytulankach

To historia o tym, jak zabawki czy maskotki, wcale nie najpiękniejsze, mogą stać się najlepszymi przyjaciółmi pewnych młodych dżentelmenów, braci. Chłopcy tak kochają swoje małpeczki, że nie potrafią bez nich żyć. Górnolotnie zabrzmiało to zdanie? Może trochę. Ale gdy małpki gubią się w podróży, chłopcy są zrozpaczeni i w poszukiwania angażują wszystkich: rodzinę, przyjaciół, znajomych. A rodzina, przyjaciele i znajomi dają się angażować bez słowa protestu. Małpeczki udaje się znaleźć, przy okazji małpia rodzina znacząco się powiększa, jest miło i sympatycznie.

Podczas czytania przypominały mi się przeróżne sytuacje. A to pobyt na wsi u babci, właściwie sam koniec pobytu i powrót, kiedy to musieliśmy wracać po pieska do zasypiania, na szczęście nie zdążyliśmy daleko odjechać. Gorzej mieli znajomi - po ukochany kocyk małego Filipa musieli wracać kilkadziesiąt km! Moja koleżanka przezornie swoje drugie dziecko nauczyła zasypiać ze zwykłą białą pieluchą tetrową, co okazało się bardzo wygodne, bo tetrówka jest multiplikowalna. Z wyjątkiem sytuacji, gdy malutkiego Krzysia przewijałam u niej na tetrówce, bo malec wydzierał spod niego tę pieluchę, wołając z oburzeniem "to moje!".

Zabawne wspominki, zabawna książka.

Książeczkę udało mi się wygrać w konkursie na stronie dla mam - sporo tam konkursów, jak ktoś chce, niech zajrzy.

"Małpeczki z naszej półeczki" Krista Bendová, przełożyła Sara Kubus, ilustracje Danuta Imielska-Gebethnerk, Prószyński i S-ka, Warszawa 2012.

Na wczasach jestem

Do niedzieli.

Pozdrawiam!