30 dni z książkami - Dzień 13 - Najukochańsza książka z dzieciństwa

Mnóstwo mam takich.

"Fortele Jonatana Koota" Janusza Przymanowskiego, "Wakacje w Borkach" Jadwigi Korczakowskiej, "Dziadek do Orzechów" E.T.A. Hoffmanna, "Chatka Puchatka" A.A. Milne'a, "Najmilsi" Ewy Szelburg-Zarembiny, "Puc, Bursztyn i goście" Jana Grabowskiego, "Przygody Filonka Bezogonka" Gösty Knutssona, "Mała zła czarownica" Václava Čtvrteka, "Gelsomino w Krainie Kłamczuchów" Gianniego Rodari....

Ale ta najukochańsza z najukochańszych to "Dzieci z Bullerbyn" Astrid Lindgren.

30 dni z książkami - Dzień 12 - Książka, która tak wycieńczyła Cię emocjonalnie, że musiałaś przerwać jej czytanie lub odłożyć na jakiś czas

O, to proste i wcale nie musiałam się zastanawiać. "Kobieta z wydm" Abe Kobo. Malutka, cieniutka książeczka, a czytałam ją z trudem, małymi porcjami, a w połowie w ogóle musiałam zrobić sobie dłuższą przerwę, bo bym się normalnie udusiła. Piaskiem wydmowym. Więcej w notce tutaj.

Jest jeszcze druga książka, którą to z powodów bardzo osobistych odłożyłam na półkę w połowie czytania i chyba już do niej nie wrócę. To "Jeździec polski" Moliny.

30 dni z książkami - Dzień 11 - Książka, dzięki której zaraziłeś się czytaniem

Czytaniem wcale nie zaraziłam się przez jakąś książkę. Czytaniem zaraziłam się przez jedzenie. I proszę mi się tu nie śmiać i nie oburzać, że przy jedzeniu się nie czyta, bo właśnie się czyta, niezależnie co na ten temat mówi savoir vivre.

Obiady w moim domu rodzinnym wyglądały tak, że wokół dużego, okrągłego stołu zasiadaliśmy i każdy zapodawał sobie przed talerz słowo drukowane. Tata gazetę, my książki. Podkradaliśmy sobie wzajemnie cukierniczki, bo na nich znakomicie się opierało książkę, odpowiednia wysokość dawała optymalny kąt nachylenia tomu. Jak komuś zabrakło cukierniczki (były tylko dwie), to kombinował, co by tu podetkać innego.

No i jak tu się nie zarazić czytaniem, jak przykład idzie z góry? I przez pokolenia! Proszę zajrzeć :)

Wyżej obraz Gustava Wentzla z 1885 roku - "Śniadanie II", źródło.

"Synowie boga" M.D. Lachlan

O mamuniu, jak ja się przy tym męczyłam. Ale po kolei.

To książka fantasy, która wzięła sobie na warsztat jeden z nordyckich mitów i go opisała. Tfu, autor sobie wziął, nie książka. Mit traktuje o bogu Odynie, któremu coś się śni, a jak bogu coś się śni, to sen staje się jawą (ech, przywilej bogów); oraz o braciach bliźniakach rozdzielonych w dzieciństwie. Jeden z braci zostaje księciem, drugi skandynawskim Mowglim, co się wychowuje z wilkami. Ich losy mają się połączyć: braci, boga, pewnej dziewczyny i jeszcze kilku osób, po czym coś ma się zdarzyć. No i się zdarza. Zanim się zdarzy, śledzimy losy braci, ich dziewczyny (no jakoś tak jedną mieli) i pewnej naćpanej czarownicy.

Nudne to wszystko. Pewnie byłoby inaczej, gdybym choć trochę była obeznana z mitologią nordycką, ale nie jestem, a powieść żadną miarą nie zdołała mnie tą mitologią zainteresować.

Polubić bohaterów powieści też nie dałam rady. Dziewczyna, acz miła, to trochę nijaka, acz gwoli sprawiedliwości to właśnie z jej ust pada ciekawe stwierdzenie, które sobie wynotowałam:
"Adisla przytuliła go i po raz pierwszy w życiu zrozumiała uczucia kobiet na nabrzeżu, życzących mężom pomyślności na wojnie. Pomiarkowała, czego potrzeba mężczyznom w takich chwilach - nie przypomnień o miłości, którą zostawiają, nie usilnych próśb, by dbali o siebie czy życzeń powodzenia. Mężczyźnie podczas bitwy trzeba odwagi, a nie myśli, że jego śmierć przysporzy innym zgryzot czy goryczy" [*].

 Czarownica, jak już pisałam, wiecznie w jakimś transie, a bracia, hmm... Pierwszy, książę imieniem Wali, aspiruje do miana sprytnego, ale jest po prostu naiwny i przynudza. No i co z niego za Wiking, który woli sadzić marchewkę niż palić, rabować, gwałcić i zabijać?
Jego brat, wilkolud (nie mylić z wielkoludem) Feileg zdawał się mieć zadatki na bardziej wyrazistą postać, ale przyczepił się do dziewczyny brata i od tego czasu całkiem zszedł na ludzi.

Język powieści jest stylizowany na archaiczny - nie jestem przeciwna takim literackim zabiegom,  ale tu mi to jakoś przeszkadzało. Jakoś? Cholernie mi przeszkadzało! Po którymś przeczytanym w tekście "atoli" zaczęłam mieć alergię na to słowo, niebawem dołączyły do niego "azali", "aliści" i "jednakowoż".

Ponoć autor jest komikiem, jeśli to prawda, to w "Synach boga" bardzo starannie to ukrywał.

Czemu to w ogóle skończyła? Żeby zobaczyć, jak kończy się mit.


---
[*] "Synowie boga" M.D. Lachlan, przełożył Kamil Lesiew, Prószyński i S-ka, Warszawa 2011, s. 221

30 dni z książkami - Dzień 10 - Pierwsza książka przeczytana przez Ciebie

No litości, to było sto lat temu! Jak ktoś takie rzeczy pamięta, to tej osobie cześć i chwała. Ja mam sklerozę, wybiórczą, bo za to pamiętam, którą literę jako pierwszą nauczyłam się samodzielnie czytać, może być w zamian?

To była litera "N".

30 dni z książkami - Dzień 9 - Książka wielokrotnie przez Ciebie czytana

Mnóstwo Chmielewskiej: "Lesio", "Wszystko czerwone", "Całe zdanie nieboszczyka", "Upiorny legat", "Boczne drogi", "Nawiedzony dom", "Większy kawałek świata".
Tey oczywiście: "Bartłomiej Farrar" i "Tam piaski śpiewają".
Kryminały Joe Alexa obracałam na okrągło. 
Z fantastyki Lema "Niezwyciężony" i Bułyczowa "Przełęcz. Osada". No i Strugaccy - "Ślimak na zboczu".

I jeszcze mnóstwo innych, których już nie wymieniam, bo za dużo by tego było.

30 dni z książkami - Dzień 8 - Mało znana książka, która nie jest bestsellerem, a powinna nim być

Bestseller, czyli książka najlepiej się sprzedająca. Tu miałam problem, bo jak tu wyrokować, która powinna się dobrze sprzedawać, a która nie, rynek sam to reguluje przecież.
No dobrze, to może znów sięgnę do biblionetki i wyłowię książki, które oceniłam najwyższą oceną, szóstką,  i które są mało znane, czyli mają mniej niż 20 ocen.

Wyszła z tego poniższa lista, po myślniku liczba osób, które przeczytały daną książkę.


Lars Gustafsson "Śmierć pszczelarza" - 19
Marek Oramus "Rozmyślania nad tlenem" - 17
Jadwiga Korczakowska "Wakacje w Borkach" - 16
Bill Watterson "Wszędzie leżą skarby" - 14
Horia Stancu "Asklepios" - 14
Eduard Pittich, Dušan Kalmančok - "Niebo na dłoni" - 13
Gieorgij Szach "Nie było smutniejszej historii na świecie" - 11
Agustín Gómez-Arcos "Anna Nie" - 4
Ludwik Górski "Krople na start" - 2 

No i którą wybrać? A, nie będę wybierać, niechby wszystkie były tymi bestsellerami.

"Alicja w Krainie Czarów" Lewis Carroll - ekstra wydanie od Wilgi

Czy to książka dla dzieci, czy dla dorosłych, do tej pory nie rozstrzygnięto, zdania są podzielone i niech tak zostanie.

Jednak w przypadku tego egzemplarza nie ma żadnych wątpliwości - jest dla wszystkich, a przede wszystkim dla estetów. Małym dzieciom spodobają się otwierane drzwiczki szafek, znikający kot z Cheshire czy rosnąco/malejąca Alicja. Mój synek na przykład uwielbia znikać kota. I pojawiać go.
Starsze dzieci zapewne chętnie będą szukać ukrytych w książce kluczyków i rozwiązywać zagadki. A dorosłych (wszystkich! i dzieci też!) zachwycą ilustracje. Mnie intrygowały postacie Alicji, Królowej, przedziwnej Gąsienicy - ach, te twarze! Krzysztof zaś, dwuipółletni brzdąc, wyszukuje na każdej kartce drobiażdżki - biedronka, mysz w serze, malutki ślimaczek, czy wachlarz Królika.

To prze, prze, prześliczne wydanie, tak staranne, tak kolorowe. Oczy się śmieją. I - wierzcie lub nie - miałam tę książkę w rękach kilkanaście razy, a wcale jej nie przeczytałam w całości, tylko fragmenty. Bo od tekstu odciągają mnie te ilustracje, te smaczki i sztuczki. Ale co tam, od tekstu mam całkiem inne wydane, leży gdzieś na półce.


"Alicja w Krainie Czarów" Lewis Carroll, opowiedziała Bogumiła Kaniewska. ilustracje Zdenko Bašić, wydawnictwo Wilga, Warszawa 2011

30 dni z książkami - Dzień 7 - Książka, przez którą trudno przebrnąć

Tu nie miałam absolutnie żadnych wahań i  wątpliwości, przeczytałam tylko ten punkt i od pierwszego kopa wiedziałam, co to za książka.

Kolega kiedyś mi pożyczył stosik książek, wśród których znalazła się "Tęcza grawitacji" Pynchona. Zanim zaczęłam to czytać, zajrzałam na biblionetkę, a tam wysoka średnia ocena (oho, dobrze, myślę sobie), żadnych recenzji (jaka szkoda, myślę sobie), nota wydawcy zaś głosi min.:

Pynchon tworzy wizjonerski, niemal mistyczny opis wstrząsanej ostatnimi gorączkowymi konwulsjami, odurzonej, znarkotyzowanej wojenną paranoją Europy, poprzez którą kontynuuje swą obłędną odyseję William Slothrop, amerykański oficer, starając się w okupowanych Niemczech odnaleźć superrakierę V-2. Komizm przeplata się podczas jego wędrówki z grozą, obscena z religijnymi uniesieniami, intryga szpiegowska z poezją.  

Tu sobie pomyślałam, no właśnie, nic sobie nie pomyślałam, bo nie zrozumiałam, toteż zaczęłam czytać. I tak sobie czytam, czytam, czytam... i niby każde słowo z osobna rozumiem, nawet i całe zdanie rozumiem też, ale niech no tylko zamknę książkę i nic nie wiem z tego, co czytałam. A już nie daj Boże jak zakładka wypadnie, za diabła nie dojdę, w jakim miejscu skończyłam.
No ale jakże tak oddawać nieprzeczytane, nie uchodzi (takie wtedy miałam podejście, za wszelką cenę), toteż podczytywałam po kawałeczku, to w, pardą, wucecie, to w łóżku przed spaniem. Okazało się, że ta książka to najlepszy środek nasenny świata, góra  dwie strony i spałam słodko jak niemowlę. Jakby istniał punkt "Dzień xx - Książka, która usypia" - "Tęcza grawitacji" pobiłaby wszystkie inne na głowę.

No i nie przebrnęłam, policzyłam, że w tempie dwie strony na dzień (a to absolutne maksimum, często odpadałam po jednej, a zdarzało się i po pół) czytałabym to pół roku. Ludzie złoci.
Tak.

Książka, przez którą trudno przebrnąć, to "Tęcza grawitacji"

Dziś nie o książkach

Tylko rodzinnie będzie - dziś bowiem były chrzciny Marianki. Pogoda co prawda nie dopisała, ale cała reszta owszem. Dziecię większość uroczystości przespało, protestując tylko od czasu do czasu przeciwko zbyt głośnym śpiewom chóralnym, bo przeszkadzały jej w drzemce. Zaprotestowała też energicznie przeciwko polewaniu wodą, co słyszeli wszyscy. Dziwne, bo kąpiel uwielbia.

Aparat dałam siostrzenicy, zrobiła cztery zdjęcia, wyjątkowo ciemne, bo z daleka (jedno do obejrzenia na fb), po czym akumulatorki wyzionęły ducha. W ferworze zajęć przeróżnych zapomniałam naładować, ech. Trudno.

Toteż zdjęcie ilustrujące posta pochodzi sprzed dni kilku, Marianka w bujaku, wypoczęta, nakarmiona i radosna.
Wiecie, że się ślicznie uśmiecha? Mój cukiereczek.
:)